The big three American auto producers General Motors, Ford, and Chrysler, are in terrible financial shape. They have asked the government for a bailout, and the Democratic leadership in Congress is eager to give them one. The United Auto Workers union was a strong supporter of President-elect Obama and of Democratic candidates.
[…]
Is GM “too big” to fail? I do not believe the company is too big to go into a reorganization-which is what bankruptcy would involve. Such reorganization would abrogate its untenable labor contracts, and give it a chance to survive in long run. A bailout, by contrast, would simply postpone the needed reforms in these labor contracts, the business model of GM, and its management.

Read the rest here: Bail Out the Big Three Auto Producers? Not a Good Idea-Becker

ShareThis

Google Direktvideo link

ShareThis

Το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου εκφράζεται σήμερα στο σύνθημα «καμιά θυσία για την πλουτοκρατία». Ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, αντεπίθεση, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.

Από την Πανσπουδαστική, τεύχος 8 – μήνυμα των καθοδηγητών του ΚΚΕ της εποχής - (Ελευθεροτυπία 16-11-2003):

Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ (…) με σκοπό να προβάλλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις.

(Γιατί οι αναρχικοί είναι πολύ συχνά οι πιο αυστηροί αντικομουνιστές;)

ShareThis

Google Direktvideo link

ShareThis

We note that Kundera has issued a categorical denial of these claims, and that a witness statement by an eminent Prague scientist clears him of any guilt. Too often, the press has spread this defamatory rumour without taking care to report the evidence refuting it.

This is nothing less than an effort to tarnish the reputation of one of our greatest living novelists on grounds that are, to say the least, dubious. We wish to express our outrage at this orchestrated slander and to affirm our solidarity with Milan Kundera.

John M Coetzee (Nobel prize)
Jean Daniel
Carlos Fuentes
Gabriel García Márquez (Nobel prize)
Nadine Gordimer (Nobel prize)
Juan Goytisolo
Pierre Mertens
Orhan Pamuk (Nobel prize)
Philip Roth
Salman Rushdie
Jorge Semprún

ShareThis

Παραφράζοντας ένα παλιό ιντερνετικό αστείο, λοιπόν, ας θυμίσω: πριν από 28 δις δευτερόλεπτα, ζούσαμε την εποχή της πρώτης Σταυροφορίας – πριν από 28 δις λεπτά, δεν είχε πατήσει ακόμη άνθρωπος στην Ευρώπη – πριν από 28 δις ημέρες, στον πλανήτη μας κυριαρχούσαν οι δεινόσαυροι.Για το οικονομικό μέγεθος των 28 δις ευρώ τώρα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι:

• ξεπερνάει το 50% των ετήσιων κρατικών δαπανών
• θα μπορούσε να καλύψει πλήρως το έλλειμμα του προϋπολογισμού των τελευταίων 3 ετών
• είναι τριπλάσιο του συνόλου της φορολογίας εισοδήματος για το έτος 2007
• αντιστοιχεί σε 2496 ευρώ ανά άτομο ή 9985 ευρώ ανά οικογένεια (τεσσάρων ατόμων)

Η κυβέρνηση επιμένει ότι «με το σχέδιο ενίσχυσης της ρευστότητας που συζητείται στη βουλή θα διοχετευθούν στην οικονομία 28 δισ.ευρώ και αυτά θα πάνε μέσω των τραπεζών στις μικρομεσαίες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, σε αυτούς που έχουν πάρει στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια.»

Μπορεί κανείς να φανταστεί εναλλακτικούς τρόπους διοχέτευσης 28 δις στην αγορά… προς «ενίσχυση της ρευστότητας»;

ShareThis

ShareThis

Η ανάγκη αντίστασης στην απειλητική ανάπτυξη του μαρξιστικού σοσιαλισμού οδήγησε, τις τελευταίες κυρίως δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα, φιλελεύθερους διανοούμενους και πολιτικούς στην συνεργασία με κεντροδεξιά συντηρητικά κόμματα. Η πρόσκαιρη αυτή συνεργασία συντηρητικών και φιλελευθέρων, είχε μεν ως αποτέλεσμα την πτώση του Τείχους και την ουσιαστική υποχώρηση του μαρξιστικού σοσιαλισμού στις περισσότερες χώρες της Δύσης, δημιούργησε όμως την ψευδή εντύπωση ότι η κεντροδεξιά αποτελεί όντως το φυσικό χώρο των φιλελεύθερων ιδεών.

Όσο όμως η απειλή του κομουνισμού ξεθώριαζε και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα άρχιζαν να αποδέχονται φιλελεύθερες πρακτικές, τα συντηρητικά κόμματα άρχισαν σιγά-σιγά να παίρνουν αποστάσεις από τους φιλελεύθερους συμμάχους τους και να επιστρέφουν στο συντηρητικό τους παρελθόν. Το φαινόμενο Καραμανλή είναι ακριβώς το αποτέλεσμα αυτής της πορείας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, ακόμη και σήμερα στελέχη και ψηφοφόροι της Ν.Δ. που αισθάνονται ίσως ‘ενστικτωδώς φιλελεύθεροι’ και που αντιλαμβάνονται τις ιδέες τους ως κομμάτι μιας ευρύτερης φιλελεύθερης παράδοσης. Αυτούς τους συμπολίτες μας θέλησε προφανώς να εκφράσει με τις δηλώσεις του ο Πέτρος Τατούλης - τους συμπολίτες μας που, παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού για το αντίθετο, είχαν ακόμη την ψευδαίσθηση ότι η ΝΔ ήταν ικανή να κάνει όσα η κυβέρνηση Σημίτη δεν ήθελε ή δεν τολμούσε. Πολύ σωστά, ο Πέτρος Τατούλης δήλωνε στο συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας:

Η κεντροδεξιά τα τελευταία χρόνια έχει αποβάλει από το λεξιλόγιό της κάθε αναφορά στην έννοια «φιλελευθερισμός». Υπό την πίεση των ακραίων στοιχείων και του λαϊκισμού βρίσκεται σε χαρακτηριστική αδυναμία να διατυπώσει ένα συγκροτημένο πολιτικό όραμα.

Η ηγεσία της ΝΔ, με την απομάκρυνση Τατούλη, παραμένει απολύτως συνεπής με τη μέχρι σήμερα στάση της. Απαγόρευση της διαφωνίας και της κριτικής. Σκληρή τιμωρία σε όσους αρνούνται να γίνουν φερέφωνα της κεντρικής γραμμής του κόμματος. Επιλέγει την επιβεβαίωση της εξουσίας της από το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος του ανοιχτού διαλόγου, και καταδικάζει τη χώρα μας στην επανίδρυση του κρατικισμού.

Ο κ. Τατούλης τόλμησε – παρά τις θεωρίες συνωμοσίας, τα ψευτοδιλλήματα («Καραμανλής ή χάος»!;) και το προσωπικό πολιτικό κόστος – να συγκρουστεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Η ελπίδα μου είναι και οι υπόλοιποι κρυπτο-φιλελεύθεροι οπαδοί της ΝΔ να ‘βγουν από την ντουλάπα’ και να αποδεχτούν δημόσια τις ιδέες τους. Χωρίς το φόβο του αποκλεισμού. Χωρίς το φόβο της περιθωριοποίησης.

Η επόμενη μέρα είναι δύσκολη. Όχι όμως τόσο αφόρητη όσο η σιωπή.

ShareThis

Forty years ago, we defused the Population Bomb with the Green Revolution. Modern fertilizers, pesticides, and herbicides boosted crop yield and fed an expanding population. But now the chemical age of agriculture is running out of juice. Yields – production per acre – have gone flat while demand is rising faster than ever […]. Fortunately, we can reverse those trends. Biotec and genetics can improve productivity and profitability. Trade reform can ease the flow of food between nations. […] The good news: Our capacity for innovation is as limitless as our appetites.

Στην ΕΕ όμως, επιμένουμε στις μεταφυσικές φοβίες της Greenpeace και του πολιτικού συντηρητισμού τύπου Δήμα. Έχοντας (λανθασμένα) ταυτίσει την οικολογία με τον τεχνολογικό συντηρητισμό, βάζουμε φραγμούς στην ανάπτυξη της βιοτεχνολογίας και υψώνουμε τείχη στο εμπόριο. Στην ΕΕ όμως, επιμένουμε στις μεταφυσικές φοβίες της Greenpeace και του πολιτικού συντηρητισμού τύπου Δήμα. Έχοντας (λανθασμένα) ταυτίσει την οικολογία με τον τεχνολογικό συντηρητισμό, βάζουμε φραγμούς στην ανάπτυξη της βιοτεχνολογίας και υψώνουμε τείχη στο εμπόριο.

ShareThis

Διαβάστε την απολαυστική μικρή ιστορία του Αθήναιου εδώ: Ζάγκρεμπ

ShareThis

Τον συγκεκριμένο εκπαιδευτικό δεν τον γνωρίζω. Μπορεί να είναι ο καλύτερος δάσκαλος, μπορεί να είναι ο χειρότερος. Αντί όμως οι γονείς να είναι «ανάστατοι» που τα παιδιά μας συνεχίζουν να γίνονται θύματα της παπαγαλιστικής κρεατομηχανής που, όχι μόνο αδυνατεί να αναπτύξει την κριτική σκέψη και την επιστημονική θεώρηση του κόσμου αλλά, καταστρέφει και την όποια τάση για δημιουργικότητα και φαντασία, ενοχλούνται από την απουσία μιας ζωγραφιάς. 

Όσο τουλάχιστο είμαι σε θέση να γνωρίζω, δεν υπάρχει κανένας νόμος που να επιβάλει την παρουσία θρησκευτικών εικόνων στις αίθουσες διδασκαλίας. Κι αν υπάρχει τέτοιος νόμος θα έπρεπε άμεσα να πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων. Αν «προσηλυτισμός απαγορεύεται», όπως λανθασμένα επιβάλει το Σύνταγμά μας, η απαγόρευση αυτή θα έπρεπε να ισχύει για όλους.Η εφημερίδα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ δε, σε δεύτερο άρθρο της, προτείνει σε όσους διαμαρτυρήθηκαν για τη στάση της στο σχετικό ζήτημα: «να τον πάρετε να διδάξει τα δικά σας παιδιά κάνοντας ειδικά τμήματα «προοδευτικών γόνων». Εγώ δεν έχω αντίρρηση με την πρόταση της εφημερίδας. Όταν όμως δεν έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε το σχολείο και τους δασκάλους των παιδιών μας, πως μπορούμε να αντιδράσουμε;

ShareThis

Η παρούσα πρόταση υπηρετεί ένα διπλό σκοπό: αποβλέπει αφ’ ενός μεν στο να βελτιώσει τις εγγυήσεις της θρησκευτικής ελευθερίας και ισότητας ενόψει των νέων συνθηκών που έχουν επικρατήσει στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Και, αφ’ ετέρου, να δημιουργήσει τις θεσμικές προϋποθέσεις που, σε μεσομακροπρόθεσμη προοπτική, θα επιτρέψουν στην Εκκλησία της Ελλάδος και τις άλλες θρησκευτικές ενότητες να αναπτυχθούν σε υγιείς βάσεις στη χώρα μας και να εκπληρώσουν την αποστολή τους, απαλλαγμένες από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του κράτους.

Πρόταση νόμου από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ‘με την οποία προβλέπεται η καθιέρωση του Συμφώνου Συμβίωσης, μεταξύ δύο ατόμων, ανεξαρτήτως φύλου’:

Σκοπός της παρούσας πρωτοβουλίας είναι να θέσει τέρμα στις δυσμενείς διακρίσεις και να αποκαταστήσει την ισοπολιτεία στο πεδίο των ελεύθερων ενώσεων ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών. Για μεν τα πρώτα, δηλαδή τα ετερόφυλα ζευγάρια που ζουν μαζί επί πολλά χρόνια και δεν επιθυμούν να παντρευτούν, οι συντάκτες της παρούσας πρότασης είναι πεπεισμένοι ότι η δυνατότητα που τους παρέχεται (μέσω του καθιερούμενου συμφώνου συμβιώσεως) να εξομοιώσουν τη σχέση τους -από πλευράς νομικών συνεπειών- με τη σχέση των συζύγων από γάμο θα συναντήσει ευρύτερη συναίνεση: η συνεχιζόμενη άρνηση των δικαστηρίων μας να αναγνωρίσουν στους επί μακρόν συμβιούντες στοιχειώδη δικαιώματα για αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη φαίνεται σήμερα ακατανόητη ακόμη σκληρότερη και προπάντων άδικη είναι η ίδια άρνηση όταν εκδηλώνεται στο πεδίο της κοινωνικής ασφάλισης, της συνταξιοδότησης και της κληρονομικής διαδοχής. Όσο για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, επελέγη η λύση της καθιέρωσης και γι’ αυτούς του συμφώνου συμβιώσεως, με πλήρη εξομοίωση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών τους με εκείνα των συζύγων από γάμο.

ShareThis

Ο John McCain, από την αρχή της προεκλογικής του καμπάνιας, προσπάθησε (αναπόφευκτα ίσως) να προσεγγίσει τη χριστιανική βάση του κόμματός του. Είναι αλήθεια ότι χωρίς την υποστήριξή τους, ή έστω την ανοχή τους, δεν θα μπορούσε να βρεθεί στο Λευκό Οίκο. Η επιλογή της Sarah Palin ήταν ακριβώς σε αυτή την κατεύθυνση – ήρθε να καθησυχάσει τη Χριστιανική Δεξιά από τις εντυπώσεις που είχε δημιουργήσει το μετριοπαθές παρελθόν του. Ακολουθώντας όμως αυτή την πορεία, αποξένωσε μέρος των κλασσικών φιλελεύθερων, καθώς και τη μεγάλη μερίδα των αναποφάσιστων που είδαν στο πρόσωπό του – ίσως αδικαιολόγητα – μια επανάληψη της τραγικής προεδρίας Bush.

Από την άλλη μεριά, ο Barack Obama δεν φόβισε το αμερικάνικο κέντρο με αριστερίστικες κορώνες. Ίσα-ίσα. Σε συνέντευξή του, για παράδειγμα, τον περασμένο Γενάρη, προτίμησε να τοποθετήσει τον εαυτό του στην παράδοση του αισιόδοξου δυναμισμού του Ronald Reagan, και κατάφερε (με τη βοήθεια φυσικά της Sarah Palin) να κερδίσει την υποστήριξη επιφανών συνεργατών του πιο ριζοσπάστη προέδρου της τελευταίας 50ετίας.

Οι κλασσικοί φιλελεύθεροι, καθώς και οι μετριοπαθείς συντηρητικοί ψηφοφόροι του ρεπουμπλικανικού κόμματος, βρέθηκαν μπροστά στο φυσικό δίλλημα. Από τη μία, η επιλογή της υποψηφιότητας McCain. Ενός υποψηφίου που ξεκίνησε ως οπαδός της ελεύθερης οικονομίας και ενός μετριοπαθούς πολιτικού φιλελευθερισμού, αλλά κατέληξε να θυμίζει έντονα τον κρατικισμό του Bush και – κυρίως με την επιλογή της συνυποψήφιου του – το συντηρητισμό του χριστιανικού Νότου. Από την άλλη, η επιλογή Obama. Αν και πολιτικά αρκετά πιο φιλελεύθερος από τον John McCain, στα οικονομικά ζητήματα βρίσκεται όντως αριστερότερά του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Obama είναι ο σοσιαλδημοκράτης υποψήφιος που παρουσιάζουν τα ελληνικά media – η πίστη του στην ελεύθερη οικονομία και οι πολιτικές του δεσμεύσεις θα τον τοποθετούσαν εύκολα στη δεξιά πλευρά του Ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος.
Αν συνυπολογίσει κανείς και τη δυσαρέσκεια που δημιούργησε η νεοσυντηρητική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Bush, με αποκορύφωμα τον ανόητο πόλεμο στο Ιράκ, το παραπάνω δίλλημα απαντήθηκε πολύ πιο εύκολα απ’ ότι θα περίμενε κανείς πριν από μερικούς μήνες.

Οι κλασσικοί φιλελεύθεροι δεν φοβήθηκαν την υποψηφιότητα Obama. Οι μετριοπαθείς αναποφάσιστοι στήριξαν την υποψηφιότητα Obama. Οι παραγκωνισμένες μειονότητες πίστεψαν στην υποψηφιότητα Obama. Και ο John McCain έγινε θύμα της αδυναμίας του να συγκρουστεί την ώρα της κρίσης με το κατεστημένο που πολεμούσε σε όλη τη διάρκεια της μέχρι σήμερα σταδιοδρομίας του.

Η εκλογική αυτή ήττα, δίνει σήμερα την ευκαιρία στο ρεπουμπλικανικό κόμμα να ξανασκεφτεί τις προτεραιότητές του και να ανασυντάξει τις συμμαχίες του. Αν παραμείνει στον έλεγχο των νεοσυντηρητικών και της Θρησκευτικής Δεξιάς, πολύ δύσκολα θα επιστρέψει ξανά στην εξουσία. Αν επιστρέψει στην παράδοση του ‘εξτρεμισμού υπέρ της ελευθερίας’ του Barry Goldwater και την αισιοδοξία του Ronald Reagan, ίσως τότε να καταφέρει να ξαναχτίσει τη συμμαχία που κατέστρεψε χτες η εκλογική νίκη του Barack Obama.

ShareThis

ShareThis

YouTube Direktvideo link

The economic ills we suffer have come upon us over several decades. They will not go away in days, weeks, or months, but they will go away. They will go away because we as Americans have the capacity now, as we’ve had in the past, to do whatever needs to be done to preserve this last and greatest bastion of freedom.

In this present crisis, government is not the solution to our problem; government is the problem. From time to time we’ve been tempted to believe that society has become too complex to be managed by self-rule, that government by an elite group is superior to government for, by, and of the people. Well, if no one among us is capable of governing himself, then who among us has the capacity to govern someone else?

ShareThis