Έλαβα τις προηγούμενες ημέρες ένα email από έναν κύριο Κώστα Λάμπρο (της Πρωτοβουλίας για ένα νέο Ουμανισμό - www.infonewhumanism.blogspot.com) με τίτλο: «Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΟΛΟ ΤΟ «ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ» ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΘΩΚΟ;» (το όλο κείμενο μπορεί κανείς να διαβάσει και εδώ.)

Το ερώτημα του κειμένου απαντά σαρκαστικά στην παρακάτω δήλωση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Χριστόφια, που φέρεται να έχει κάνει στο συνέδριο των Αποδήμων Κυπρίων.

Αν δεν πούμε συγνώμη η μια κοινότητα στην άλλη για ότι έπραξε η μια κοινότητα στην άλλη και εάν δεν έρθει και η Τουρκία να μετανοήσει και να πει τη συγνώμη της για το έγκλημα σε βάρος ολόκληρου του κυπριακού λαού, και των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, δεν θα δούμε χαϊρι και δεν θα πάμε μπροστά.

Δε θα σας κουράσω με τις συνωμοσιολογικές παρατηρήσεις του σχολιαστή – όποιος απολαμβάνει σενάρια συνωμοσίας όπου οι ΗΠΑ (ώ, τι έκπληξη!) παίζουν το ρόλο του κακού ιμπεριαλιστή που τρέφεται από τη μιζέρια των λαών, μπορεί να εύκολα ανατρέξει στο πρωτότυπο κείμενο. Παραθέτω μόνο την παρακάτω παράγραφο ως χαρακτηριστική των εμμονών του κειμενογράφου:

Με τέτοιoυς “κομμουνιστές” υπηρέτες του Κεφαλαίου και πλύστρες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού η Κύπρος, το αντιιμπεριαλιστικό προπύργιοo του Ελληνισμού, κινδυνεύει. Ας ελπίσουμε πως κι’ αυτή τη φορά ο Μεγάλος Κυπριακός Λαός θα σώσει για μιά ακόμα φορά την Κύπρο, αλλά και την τιμή της παραπαίουσας αμερικανολάγνας Ελλάδας, της ναυαγισμένης αμερικανόπληκτης Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ομπαμοζαλισμένης Ανθρωπότητας.

Ο κ. Χριστόφιας όμως, δε δήλωσε τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο. Δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί ο ρόλος της Τουρκίας ή των Αμερικανών στην τραγωδία της Κύπρου. Δύσκολα μπορεί κανείς να προσπεράσει και το ρόλο της Χούντας. Το ίδιο δύσκολα όμως μπορεί να αμφισβητηθεί και η βαρβαρότητα που έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της.

Αν αποδεχόμαστε το διάλογο ως μονόδρομο για τη λύση του προβλήματος, τότε δεν υπάρχει καλύτερη βάση από μια αμοιβαία συγνώμη «για ότι έπραξε η μια κοινότητα στην άλλη». Ο κ. Χριστόφιας επιδεικνύει την τόλμη που ο προκάτοχός του προφανώς δεν είχε και αρνείται μάλλον να περιορίσει τη διπλωματική του φαρέτρα στις πατριωτικές υπερβολές.