Τα συντηρητικά κόμματα δεν υπήρξαν ποτέ φιλόξενα στις φιλελεύθερες ιδέες.

Η ανάγκη αντίστασης στην απειλητική ανάπτυξη του μαρξιστικού σοσιαλισμού οδήγησε, τις τελευταίες κυρίως δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα, φιλελεύθερους διανοούμενους και πολιτικούς στην συνεργασία με κεντροδεξιά συντηρητικά κόμματα. Η πρόσκαιρη αυτή συνεργασία συντηρητικών και φιλελευθέρων, είχε μεν ως αποτέλεσμα την πτώση του Τείχους και την ουσιαστική υποχώρηση του μαρξιστικού σοσιαλισμού στις περισσότερες χώρες της Δύσης, δημιούργησε όμως την ψευδή εντύπωση ότι η κεντροδεξιά αποτελεί όντως το φυσικό χώρο των φιλελεύθερων ιδεών.

Όσο όμως η απειλή του κομουνισμού ξεθώριαζε και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα άρχιζαν να αποδέχονται φιλελεύθερες πρακτικές, τα συντηρητικά κόμματα άρχισαν σιγά-σιγά να παίρνουν αποστάσεις από τους φιλελεύθερους συμμάχους τους και να επιστρέφουν στο συντηρητικό τους παρελθόν. Το φαινόμενο Καραμανλή είναι ακριβώς το αποτέλεσμα αυτής της πορείας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, ακόμη και σήμερα στελέχη και ψηφοφόροι της Ν.Δ. που αισθάνονται ίσως ‘ενστικτωδώς φιλελεύθεροι’ και που αντιλαμβάνονται τις ιδέες τους ως κομμάτι μιας ευρύτερης φιλελεύθερης παράδοσης. Αυτούς τους συμπολίτες μας θέλησε προφανώς να εκφράσει με τις δηλώσεις του ο Πέτρος Τατούλης - τους συμπολίτες μας που, παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού για το αντίθετο, είχαν ακόμη την ψευδαίσθηση ότι η ΝΔ ήταν ικανή να κάνει όσα η κυβέρνηση Σημίτη δεν ήθελε ή δεν τολμούσε. Πολύ σωστά, ο Πέτρος Τατούλης δήλωνε στο συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας:

Η κεντροδεξιά τα τελευταία χρόνια έχει αποβάλει από το λεξιλόγιό της κάθε αναφορά στην έννοια «φιλελευθερισμός». Υπό την πίεση των ακραίων στοιχείων και του λαϊκισμού βρίσκεται σε χαρακτηριστική αδυναμία να διατυπώσει ένα συγκροτημένο πολιτικό όραμα.

Η ηγεσία της ΝΔ, με την απομάκρυνση Τατούλη, παραμένει απολύτως συνεπής με τη μέχρι σήμερα στάση της. Απαγόρευση της διαφωνίας και της κριτικής. Σκληρή τιμωρία σε όσους αρνούνται να γίνουν φερέφωνα της κεντρικής γραμμής του κόμματος. Επιλέγει την επιβεβαίωση της εξουσίας της από το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος του ανοιχτού διαλόγου, και καταδικάζει τη χώρα μας στην επανίδρυση του κρατικισμού.

Ο κ. Τατούλης τόλμησε – παρά τις θεωρίες συνωμοσίας, τα ψευτοδιλλήματα («Καραμανλής ή χάος»!;) και το προσωπικό πολιτικό κόστος – να συγκρουστεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Η ελπίδα μου είναι και οι υπόλοιποι κρυπτο-φιλελεύθεροι οπαδοί της ΝΔ να ‘βγουν από την ντουλάπα’ και να αποδεχτούν δημόσια τις ιδέες τους. Χωρίς το φόβο του αποκλεισμού. Χωρίς το φόβο της περιθωριοποίησης.

Η επόμενη μέρα είναι δύσκολη. Όχι όμως τόσο αφόρητη όσο η σιωπή.