Το σπουδαιότερο γεγονός της εβδομάδας δεν μπορεί να είναι άλλο από την απόρριψη της ‘συνταγματικής’ (ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) συνθήκης της Λισσαβόνας από τους Ιρλανδούς πολίτες.

Το δίλημμα ήταν νομίζω σαφές. Ολοκλήρωση της ενοποίησης. Θεσμοθέτηση της χάρτας ατομικών δικαιωμάτων. Περαιτέρω χαλάρωση των εσωτερικών συνόρων κι απελευθέρωση των αγορών. Αλλά και… ενίσχυση της γραφειοκρατίας και αύξηση της συγκέντρωσης των εξουσιών στις Βρυξέλες σε βάρος της αυτονομίας των τοπικών κυβερνήσεων.

Τελικά επικράτησε το ‘όχι’. Ο Marian L. Tupy του Cato Institute παρουσιάζει μια εναλλακτική ερμηνεία για το αποτέλεσμα στο άρθρο του ‘A Triumph for Democracy’:

Part of the problem is that Brussels has become a repository for failed or disgraced national politicians. It is the final stop of the election losers on their journeys from the warm glow of national politics to the cold abyss of political retirement and oblivion. No wonder the European political elites don’t want to derail the gravy train to Brussels — they may need to ride it one day. And the more power Brussels acquires, the more jobs will it be able to provide for “good” European boys and girls who have had their day, like Neil Kinnock, Édith Cresson and Romano Prodi.

Η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι όντως ένα όραμα που αξίζει την υποστήριξή μας. Πρέπει όμως κάποτε να συζητήσουμε και για το πια πραγματικά Ευρώπη θέλουμε.