Ο κ. Μουζέλης, ξεκινώντας πριν από μερικούς μήνες την επίθεσή του στον ονομαζόμενο Νέο Αθεϊσμό, αποφάσισε να ασκήσει κριτική σε μια σειρά βιβλίων που με δική του ομολογία δεν είχε καν διαβάσει και σε μια φιλοσοφική θέση που, όπως έδειχνε το κείμενό του, δεν μπήκε καν στον κόπο να κατανοήσει.

Σήμερα (Το Βήμα, 27-04-08, Τα μυστικά ρεύματα της πνευματικότητας) επιστρέφει με μια προσπάθεια να μεταφέρει την έννοια του πολιτικού κέντρου στο χώρο της μεταφυσικής: «Η πνευματικότητα σήμερα εντάσσεται σε έναν χώρο που έχει ως σύνορα τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό στο ένα άκρο και τον δογματικό αθεϊσμό στο άλλο.» Αρνείται βέβαια τη «θρησκευτικότητα που βασίζεται στην καταπίεση», αλλά τοποθετεί στο άλλο άκρο μια φιλοσοφική καρικατούρα – αυτή του δογματικού αθεϊσμού – καταφεύγοντας στο πιο γνωστό τέχνασμα της δημαγωγικής δημοσιογραφίας. Διαισθανόμενος την αδυναμία του να απαντήσει άμεσα στα φιλοσοφικά κι επιστημονικά επιχειρήματα που διατυπώνουν οι Νέοι Άθεοι, καταφεύγει στην κατασκευή μιας καρικατούρας που, αν και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, είναι ευκολότερη η αντιμετώπισή της.

Γράφει λοιπόν ο κ. Μουζέλης:

Η ανάπτυξη μιας γνήσιας πνευματικότητας σήμερα - είτε πάρει θρησκευτική είτε κοσμική μορφή - έχει ως βασική προϋπόθεση την υπέρβαση/απόρριψη και του θρησκευτικού και του επιστημονικού δογματισμού.

Ας μην επιμείνω στην ασάφεια της έννοιας ‘πνευματικότητα’ και στην καταχρηστική της χρήση ως σχεδόν ισοδύναμη με την μεταφυσική πίστη. Δεν μπορώ όμως να μην αντιδράσω και στην αναφορά του αρθρογράφου περί ‘επιστημονικού δογματισμού’. Ένα οξύμωρο που μπορεί να εξυπηρετεί την αδυναμία του κ. Μουζέλη να απαντήσει στα πραγματικά ερωτήματα που θέτουν οι άθεοι, καθώς και να καλοπιάνει τα συμπλέγματα των πιστών που αισθάνονται ίσως αμηχανία απέναντι στην επιστημονική θεώρηση του κόσμου, αλλά δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Υ.Γ. Το υπόλοιπο άρθρο προσπαθεί να μας πλασάρει ένα μαρξιστικού τύπου new age που δεν θα μπω καν στον κόπο να αντικρούσω. Όποιος είναι διατεθειμένος να μετατρέψει την προσωπικότητά του σε «άδειο δοχείο έτοιμο να δεχτεί τη θεία χάρη», είναι ελεύθερος να το κάνει.