Ο φίλος Στρατής μας θύμισε ότι σήμερα κλείνουμε ένα χρόνο ζωής. Ο ‘Άγγελος-Εξάγγελος’ του Διονύση Σαββόπουλου αφιερωμένος σε όλους τους σύμμαχους και φίλους της προσπάθειάς μας.

Έχουμε πολύ και δύσκολο δρόμο μπροστά μας. Είμαστε ακόμη βρέφη. Αν και όλοι πια έχουν καταλάβει ότι έχουμε μάθει να μιλάμε και να γράφουμε – έστω, να συλλαβίζουμε… – κατόρθωμα όχι ευκαταφρόνητο για την ηλικία μας. Μπροστά μας όμως έχουμε όλες τις παιδικές αρρώστιες, καθώς και τη δύσκολη ηλικία των 2-4 χρόνων των απρόβλεπτων tantrums και της ατίθασης συμπεριφοράς.
Το ότι όμως αποφύγαμε φαινόμενα τον βρεφικό θάνατο και μύριες άλλες απειλές της βρεφικής υγείας, είναι δείγμα ότι έχουμε ελπίδα να μεγαλώσουμε, να ενηλικιωθούμε και να καταγράψουμε κι εμείς την παρουσία μας στον κόσμο μας.

Αισιόδοξος από τη φύση μου, ελπίζω μια μέρα να καλυτερεύσουμε λιγάκι τον κόσμο γύρω μας – τα κίνητρά μου ομολογουμένως ταπεινά – για τον εαυτό μου και την οικογένειά μου αποκλειστικά. Έχοντας τη συνείδησή μου καθαρή ότι δεν έμεινα σιωπηλός όταν έπρεπε να μιλήσω κι ότι δεν κρύφτηκα στην απραξία όταν χρειαζότανε να βγω απ’ τη γωνιά μου.