Ο Νίκος Δήμου για το Λάκη Λαζόπουλο στο LiFO:

[…] Αναπαράγει συστηματικά τις αγκυλώσεις τους, τα στερεότυπα, τις φαντασιώσεις τους, τις θεωρίες συνωμοσίας, τις φοβίες τους.
Θα μου πείτε: γι αυτό τον αγαπούν, γιατί δίνει σώμα και υπόσταση σε αυτά που νιώθουν, φοβούνται και ονειρεύονται. Αν τους έλεγε π. χ. δυσάρεστες αλήθειες για μερικά «εθνικά θέματα» θα εξακολουθούσαν να τον ακολουθούν;
Σίγουρα όχι. Και δεν το ρισκάρει. Αλλά είναι να λυπάσαι τόσο ταλέντο, τόση ευφυΐα, τόση ζωντάνια, να αναλίσκονται σε μία (έστω χαρισματική) ανακύκλωση του προφανούς.

Ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν. Κάποιες φορές όντως διασκεδαστικός, άλλες αφάνταστα βαρετός (κυρίως όταν αρχίζει τα πολιτικοοικονομικά του κηρύγματα), αλλά τις περισσότερες …απλά κοινότυπος. Δίνει τηλεοπτική παρουσία στη φωνή του καφενείου – αναμφίβολα ταλαντούχος, σερβίρει στους θαμώνες του το προϊόν που περιμένουν. Είναι επαγγελματίας και καλά κάνει.