Τελικά, ο Chavez δεν κατάφερε να γίνει ο πρώτος long-term εκλεγμένος δικτάτορας της Λατινικής Αμερικής. Ακόμα και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του το ξανασκέφτηκαν και αποφάσισαν ότι θα ήταν επικίνδυνο να του παραδώσουν για πάντα την εξουσία πετώντας στο καλάθι των σκουπιδιών κάθε δικλείδα ασφαλείας. Το παράδειγμα του Castro είναι άλλωστε ακόμα ζωντανό.

Ο ίδιος ο Chavez, συνεπής με το παρελθόν του, δήλωσε μετά την ήτα του: “This is a democracy. For me, this isn’t a defeat. This is for now.” Ας ελπίσουμε ότι το ‘for now’ δεν υπονοεί επιστροφή στο δρόμο του 1992 και σε μια καινούρια στρατιωτική δικτατορία.

Ο Mario Vargas Llosa στο άρθρο του «Γιατί δεν το βουλώνεις;» (Le Monde, TO BHMA 02/12/2007), με αφορμή το γνωστό πια περιστατικό ανάμεσα στον Chavez και τον βασιλιά της Ισπανίας, αναφέρεται στην ελπίδα της Λατινικής Αμερικής να προσαρτηθεί «στον πολιτισμό, στην κοινωνική και εκσυγχρονιστική κοινωνία»:

Μια τέτοια ελπίδα θα ήταν μάταιη όσο υπάρχουν χώρες της Λατινικής Αμερικής με ηγέτες όπως ο Τσάβες, ο Ορτέγα, ο Μοράλες – για να μη μιλήσει κανείς για τον Φιντέλ Κάστρο. Το ότι είναι δημοφιλείς ή ότι κερδίζουν εκλογές δεν τους κάνει δημοκράτες. Αντιθέτως, δείχνει τη βαθιά έλλειψη πολιτικής κουλτούρας και τα εύθραυστα δημοκρατικά πιστεύω κοινωνιών ικανών να φέρουν στην εξουσία προσωπικότητες του συγκεκριμένου φυράματος.