Μετά από 2 εβδομάδες σε αεροδρόμια-αεροπλάνα-ταξί-ξενοδοχεία, επιστρέφω στη βάση μου – αναρωτιέμαι όμως αν επέστρεψα στη σωστή δεκαετία.

Ενώ όλος σχεδόν ο κόσμος έχει πλέον αποδεχτεί τη γειτονική μας χώρα με το όνομά της – Δημοκρατία της Μακεδονίας (ναι, σωστά διαβάζετε) – η κυβέρνησή μας προσπαθεί να πετύχει αυτά που αρνηθήκαμε ως ατιμωτικά πριν από 15 χρόνια κι η πλειοψηφία των συμπολιτών μας επιμένει να ζει στον αστερισμό μιας ‘εθνικής περηφάνιας’ που έχει την αξίωση να επιβάλει στους πολίτες μιας ξένης χώρας πως θα ονομάζουν τους εαυτούς τους και τη χώρα τους.

Ας τελειώσουμε επιτέλους με αυτή την αστειότητα. Ελπίζω η κυβέρνηση να ακολουθήσει το δρόμο της σωφροσύνης και να μην παρασυρθεί από τις κορώνες που ακούγονται στους κόλπους της.