Ο συντηρητισμός και η δύναμη της συνήθειας είναι πιθανότατα από τα πιο ισχυρά ένστικτα του ανθρώπου. Δύσκολα μπορεί κάποιος να ξεφύγει ή να αμφισβητήσει πλαίσια σκέψης που – όσο εμφανώς λάθος κι αν είναι – αποτελούν την κοινή αναφορά της πλειοψηφίας της κοινότητας της οποίας είναι μέλος και έχουν βαθιές ρίζες σε παραδόσεις πολλών ετών. Κι αν και μπορεί κανείς να εντοπίσει εύκολα τη θετική επίδραση αυτού του φαινομένου στην εξέλιξη του ανθρώπου, υπάρχουν και οι παρενέργειές του που αποτρέπουν τον ανοιχτό διάλογο.

Σε πολιτικό επίπεδο, τέτοιο πλαίσιο σκέψης είναι και η χρήση του άξονα Δεξιά-Αριστερά που, παρά τον υπεραπλουστευτικό του χαρακτήρα, εξακολουθεί να αποτελεί τον κοινό τόπο σχεδόν όλων των πολιτικών αναλύσεων. Το άμεσο αποτέλεσμα είναι οι πολιτικοί αναλυτές της συντηρητικής Δεξιάς να τοποθετούν τις φιλελεύθερες ιδέες στο αριστερό φάσμα του άξονα ενώ, ταυτόχρονα, η συντηρητική Αριστερά να βλέπει το φιλελευθερισμό ως παρακλάδι της Δεξιάς. Όταν δε προστεθούν σε τέτοιου είδους κοινοτοπίες προσωπικές υστεροβουλίες και σκόπιμες ανακρίβειες, τότε οδηγούμαστε σε αναλύσεις όπως του κ. Δελαστίκ στο σημερινό του άρθρο στην εφημερίδα Το Έθνος:

Στην αντίπερα όχθη της ακραίας νεοφιλελεύθερης Δεξιάς είχαμε ένα Βατερλό, που πέρασε απαρατήρητο από τα ΜΜΕ. Η νεοσυσταθείσα από νέους ανθρώπους Φιλελεύθερη Συμμαχία, η οποία είχε ως σύμβολο τον γκουρού του νεοφιλελεύθερου οικονομικού εξτρεμισμού Μίλτον Φρίντμαν, είχε βάλει έναν πολύ μετριοπαθή εκλογικό στόχο: να ξεπεράσει τους «Ταύρους» του παλιού υπουργού της ΝΔ και εν συνεχεία βουλευτή Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ Στέφανου Μάνου, που ποτέ δεν πέρασαν το 0,2%. Δυστυχώς οι εκλογείς τής αρνήθηκαν αυτή τη χαρά, καθώς η Φιλελεύθερη Συμμαχία πήρε μόλις 7.496 ψήφους και ποσοστό 0,1%!

Που τοποθετείται λοιπόν ένα κόμμα που έχει ιδέες τόσο διαφορετικές από αυτές του κ. Δελαστίκ; (Ο κ. Δελαστίκ είναι γνωστό στέλεχος του ΝΑΡ.) Προφανώς (by default, που λένε) στο χώρο της ακραίας Δεξιάς. Αν του προσθέσουμε τώρα και την ταμπέλα του ‘νεοφιλελεύθερου’ – που κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς σημαίνει, αλλά όλοι φοβούνται – καταλήγουμε στην τοποθέτηση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στην ‘ακραία νεοφιλελεύθερη Δεξιά’. (φάουλ νούμερο 1) Χειρότερη κι από τη ΝΔ, δηλαδή.

Για να ολοκληρωθεί όμως η υπεραπλούστευση και να συμπληρώσουμε το πορτραίτο ενός επικίνδυνου ακραίου κόμματος, χρειαζόμαστε κι ένα πρόσωπο σύμβολο. (Δυσκολεύεται ο κ. Δελαστίκ να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν άνθρωποι με ελεύθερο πνεύμα που δε χρειάζονται, ή και αρνούνται, την καθοδήγηση του ινστρούκτορα…) Έτσι, καταλήγουμε στην αναφορά του Μίλτον Φρίντμαν, τον οποίο χαρακτηρίζουμε και ‘γκουρού του νεοφιλελεύθερου οικονομικού εξτρεμισμού’. Μία φράση που δε σημαίνει τίποτα απολύτως, αλλά συνδυάζει με μαεστρία λέξεις κλειδιά όπως ‘νεοφιλελεύθερος’ και ‘οικονομικός εξτρεμισμός’ που αυξάνουν το horror effect. (φάουλ νούμερο 2)

Δεν τελειώσαμε όμως. Χρειαζόμαστε και το happy end όπου εξολοθρεύονται οι κακοί με το πριόνι και ο καλός ήρωας χαμογελάει στην κάμερα. Ο κ. Δελαστίκ λοιπόν, με περισσή ειρωνεία, γράφει ότι είχαμε βάλει στόχο να ξεπεράσουμε σε αυτές τις εκλογές το ποσοστό των Ταύρων (ψέμα νούμερο 1 - φάουλ νούμερο 3) που «ποτέ δεν πέρασαν το 0,2%» (ψέμα νούμερο 2 - φάουλ νούμερο 4). Ούτε ο στόχος μας ήταν να ξεπεράσουμε το ποσοστό των Ταύρων, σε αυτές τις εκλογές τουλάχιστο, ούτε οι Ταύροι πήρανε ποτέ 0.2%. Στις μόνες εκλογές που οι Ταύροι συμμετείχαν ως αυτόνομο κόμμα, τις Ευρωεκλογές του 1999, το ποσοστό τους ήταν 1.62% και θα ήμασταν ολίγον κούκου αν θέλαμε έστω και να πλησιάσουμε τέτοια νούμερα μετά από 5 μόλις μήνες ύπαρξης. Με το τρικ όμως αυτό ο κ. Δελαστίκ καταφέρνει να περιγράψει ως αποτυχία την προσπάθειά μας και να επιτρέψει στο κοινό του να ανασάνει ελεύθερα που οι κακοί της ‘ακραίας νεοφιλελεύθερης Δεξιάς’ τιμωρήθηκαν απ’ τους καλούς εκλογείς και τους «στέρησαν τη χαρά» του 0.2%…

Το μόνο που μου κάνει εντύπωση είναι ότι αμέλησε να αναφέρει ότι είμαστε οι εκπρόσωποι της παγκοσμιοποίησης, της νέας τάξης, και του μεγάλου κεφαλαίου. Ίσως την επόμενη φορά.

Κι όλα αυτά, από τον ίδιο κύριο που – σε προηγούμενο επεισόδιο – έβλεπε αμερικανούς πράκτορες να αναδιατάσσονται στα ελληνικά ΜΜΕ για να «διαμορφώσουν μια ελληνική κοινή γνώμη ευνοϊκή προς τις ΗΠΑ». (Περισσότερο x-files, παρά horror, αυτό το επισόδειο…)