(Μετά από πολλά χρονιά επιστρέφω λιγάκι – αν και εκτός της θεματολογίας του blog – στις μουσικές μου ρίζες…)

Τις τελευταίες εβδομάδες έγινε πολύς λόγος για τα 13 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι. Και καλώς έγινε. Τα τραγούδια του από ‘Τα παράλογα’ είναι τα πρώτα ίσως τραγούδια που τραγούδησα στην κούνια της κόρης μου. Ο ‘Μεγάλος Ερωτικός’ ήταν η μουσική που συνόδευε τη σχέση μου με τη γυναίκα μου για πολλά χρόνια.
Με στεναχωρεί όμως λιγάκι όταν αναφερόμαστε στους ‘μεγάλους έλληνες συνθέτες’ και εννοούμε αυτόματα τους Χατζιδάκη-Θεοδωράκη. Αν και με το Θεοδωράκη έχω διάφορες αντιρρήσεις – και με τη μουσική του και με τις πολιτικές του απόψεις – αναγνωρίζω φυσικά το ρόλο και των δύο στον ελληνικό pop πολιτισμό του προηγούμενου αιώνα.

Όταν εγώ θα αναφερθώ στους ‘μεγάλους έλληνες συνθέτες’ το μυαλό μου θα πάει αυτόματα στο Γιάννη Ξενάκη και το Γιάννη Χρήστου. Ο Γιάννης Ξενάκης ιδιαίτερα, είναι αναμφίβολα κι ένας από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους συνθέτες του 20ου αιώνα. Όλη του την καριέρα στην πρωτοπορία της δυτικής μουσικής, η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων διανοούμενων, τεχνοκριτικών και δημοσιογράφων τον περιφρόνησε τελείως όσο ζούσε - κι εξακολουθεί να τον περιφρονεί και μετά το θάνατό του. Κι ενώ γράφουνε ατέλειωτες σελίδες εγκωμίων κι αναλύσεων για τα λαϊκότροπα τραγούδια του Θεοδωράκη, αγνοούνε πλήρως αριστουργήματα όπως τα Metastasis, Pithoprakta, Eonta, Pleiades που αποτελέσανε πραγματικές επαναστάσεις στην ιστορία της μουσικής πρωτοπορίας με την πρωτοτυπία και την ευρηματικότητά τους.

Όσο λοιπόν οι υπόλοιποι γιορτάζουν την απονομή του παράσημου φιλίας από τη Ρωσία στο Μίκη Θεοδωράκη, εγώ θα θυμάμαι τα 6 χρόνια από το θάνατο του Γιάννη Ξενάκη.