Από το άρθρο ‘Ο φασισμός του υπονοούμενου‘, του Αλέξη Παπαχελά στην εφημερίδα Η Καθημερινή (28-01-07):

Το φαινόμενο της τρομοκρατίας δεν πρόκειται ποτέ να εξαλειφθεί σε αυτήν τη χώρα, αν δεν ξεριζώσει κάποιος τις βαθιές ρίζες του ακραίου λαϊκισμού που της επιτρέπουν να ανθεί. Όσο χασκογελάμε μεταξύ μας και λέμε κάποιοι πως «μαγκιά όμως ε, τους την έφεραν των Αμερικανών. Καλά να πάθουν», όσο ο μέσος Έλληνας συζητάει σοβαρά ότι «μπορεί ο Χ να είχε κάνει και κάτι και να του άξιζε το χτύπημα» θα υπάρχει τρομοκρατία στη χώρα μας.

Συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυση του κ. Παπαχελά. Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται μόνο στον Αντιαμερικανισμό των Ελλήνων και το λαϊκισμό του «καλά να πάθουν», αλλά και στην ανοχή της βίας ως μορφή διαμαρτυρίας ή έκφρασης διαφωνίας. Όσο ανεχόμαστε τους συνταξιούχους που κατεβαίνουν με τα καδρόνια στο δρόμο, τις μολότοφ των ‘αναρχικών’ (΄τον τελευταίο καιρό γνωστοί και ως ‘αντιεξουσιαστές’), τα τρακτέρ των αγροτών που κλείνουν τους δημόσιους δρόμους, ανεχόμαστε τη βία. Ανεχόμαστε το ‘ο σκοπός αγιάζει τα μέσα’ και το βήμα μετά προς την ανοχή της τρομοκρατίας είναι μικρό.
Αν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα του ‘αναρχικού’ να παίρνει τη μολότοφ και να καταστρέφει την περιουσία ενός τυχαίου απλού πολίτη, είναι εύκολο μετά να αποδεχτούμε την πράξη του τρομοκράτη που στρέφεται κατά των ‘κακών’ αμερικανών.