Η άποψη που έχω για τον κ. Κραουνάκη δεν είναι και η καλύτερη. Τα τραγούδια του, αν και ομολογουμένα έχουν κάποιο ενδιαφέρον, δίνουν πάντα την αίσθηση της βιασύνης (όπως πολύ σωστά παρατήρησε ένας φίλος) και της υπερβολής. Βέβαια, το ότι έχω συνδέσει το όνομά του με αυτό του κ. Λαζόπουλου, δε βοηθάει καθόλου.

Χτές το βράδυ όμως, στην εκπομπή του Παπαδόπουλου (Στην Υγειά Μας) στη ΝΕΤ, έπεσα πάνω σ’ ένα τραγούδι του που μου τράβηξε την προσοχή. Το τραγούδι συνοδεύει το trailer της ταινίας του Ν. Παναγιωτόπουλου ‘Πεθαίνοντας στην Αθήνα‘, η οποία παρουσιάζεται μάλιστα και ως ‘μουσικοχορευτική’. Αυτό που βρήκα ενδιαφέρον στο τραγούδι είναι ο συνδιασμός της μελό μουσικής με τη σχεδόν σουρεαλιστική υπερβολή των στοίχων και τις χορευτικές σκηνές που το συνοδεύανε. Δεν ξέρω αν το trailer αντιπροσωπεύει την ταινία, εμένα πάντως με έπεισε να τη δω με την πρώτη ευκαιρία.