Κάθομαι και παρατηρώ
Κάθομαι και παρατηρώ όλη τη θλίψη του κόσμου, την καταπίεση και την ντροπή,
Ακούω κρυφούς σπασμωδικούς λυγμούς νεαρών ανδρών στην αγωνία τους, μετανιωμένων για κείνα που χουν κάνει,
Βλέπω στη φτώχεια την κατάχρηση της μάνας από τα παιδιά της, καθώς πεθαίνει, παραμελημένη, λιπόσαρκη, απελπισμένη,
Βλέπω τη γυναίκα κακοποιημένη από τον άντρα της, βλέπω τον ύπουλο διαφθορέα νεαρών γυναικών,
Σημειώνω τις σουβλιές της ζήλιας και του αναπάντητου έρωτα στην προσπάθεια να κρυφτεί, βλέπω αυτές τις εικόνες στη γη,
Βλέπω τ’ αποτελέσματα της μάχης, του λοιμού, της τυραννίας, βλέπω μάρτυρες και φυλακισμένους
Παρατηρώ λιμό στη θάλασσα, τους ναύτες που βάζουν κλήρο ποιος θα σκοτωθεί για να σώσει τις ζωές των άλλων,
Παρατηρώ την αδικία και την υποβάθμιση που αλαζόνες έχουν επιβάλει στους εργάτες, τους φτωχούς, και τους νέγρους, κι όλα αυτά -
Όλα αυτά – όλη την κακία και την ατέλειωτη αγωνία κάθομαι και παρατηρώ,
Βλέπω, ακούω και σιωπώ.

Ακολουθεί το πρωτότυπο:

I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,
I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,
I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,
I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,
I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,
I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,
I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill’d to preserve the lives of the rest,
I observe the slight and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;
All these–all the meanness and agony without end I sitting look out upon,
See, hear, and am silent.

Η πρώτη μου παρουσία ως πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας ήταν στο ιδρυτικό συνέδριο της Δράσης. Οι πολύ ευγενικοί φίλοι της Δράσης με κάλεσαν να απευθύνω σύντομο χαιρετισμό. Η παρουσία μου, κατά κοινή ομολογία των παρισταμένων, όπως αμέσως μετά πληροφορήθηκα, χαρακτηρίστηκε από τρακ, αμηχανία και έλλειψη χρωματισμού στη φωνή μου. (Φαινόμενο φυσιολογικό για πρώτη εμφάνιση, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψω να επαναληφθεί - χρειάζομαι περισσότερη εξάσκηση.)
Ακολουθεί το κείμενο του χαιρετισμού:

Φίλες και φίλοι,

Σας ευχαριστούμε για αυτή την πολύ τιμητική πρόσκληση.

Το πρώτο σας συνέδριο έρχεται σε μια στιγμή που η χώρα μας βρίσκεται μάλλον στην πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής της ιστορίας.

Ωστόσο, αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας δε θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν. Έχουμε χρόνια τώρα που προσπαθούμε να προειδοποιήσουμε για τους κινδύνους του ανεξέλεγκτου κρατισμού: τον εφιάλτη του δημόσιου χρέους, του παρεμβατισμού, της υπερ-ρύθμισης και της πολυνομίας, της γραφειοκρατίας και της κυριαρχίας της μετριότητας, του κεντρικού σχεδιασμού και των κλειστών αγορών.

Κι όλα αυτά τα χρόνια, ήμασταν οι «ακραίοι» και οι «δογματικοί». Ο φιλελευθερισμός οδηγήθηκε στο περιθώριο του πολιτικού διαλόγου και οι όποιοι λιγοστοί φιλελεύθεροι πολιτικοί εξοστρακίστηκαν από όλους τους πολιτικούς χώρους. Οι συντηρητικοί με κάθε ευκαιρία μας θυμίζανε ότι «άλλο ελευθερία – άλλο ασυδοσία». Οι σοσιαλιστές μας κατηγορούσανε ως τους «δογματικούς του νεοφιλελευθερισμού».

Είναι ίσως αλήθεια ότι οι ιδέες μας βρίσκονται πέρα από τα όρια της «κοινής λογικής» στη χώρα μας. Συγκρούονται με όλα σχεδόν τα ένστικτα που έχει δημιουργήσει το καθεστώς του κρατισμού και η ψευδαίσθηση της ασφάλειας που καλλιεργούσαν οι κομματικοί μηχανισμοί. Είναι ίσως αλήθεια ότι οι ιδέες μας ακούγονται «ακραίες» σε μια χώρα που κυριαρχούν οι ιδέες του παρεμβατισμού και του ελέγχου κάθε πτυχής της ζωής μας.

Μας επιτρέπεται όμως να είμαστε μετριοπαθείς στη διεκδίκηση της δικαιοσύνης; Έχουμε δικαίωμα να μην είμαστε ακραίοι στην υπεράσπιση της ελευθερίας;

Γραφτήκανε αμέτρητα άρθρα, σχόλια, papers. Δόθηκαν συνεντεύξεις, ιδρύθηκαν think-tanks, πολιτικοί φορείς, κινήσεις πολιτών. Δεν καταφέραμε όμως να ακουστούμε. Δεν καταφέραμε να φρενάρουμε την τραγική πορεία που, με ευθύνη όλων μας, ακολούθησε η ελληνική οικονομία. Όσα χλευάζανε όμως και δαιμονοποιούσαν, αποτελούν πια σήμερα το επίκεντρο της δημοσιογραφικής κοινοτοπίας.

Ο χρόνος πείθει μάλλον πιο εύκολα από τη λογική.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ιδρύθηκε πριν από 3 χρόνια με στόχο να εκπροσωπήσει τις ιδέες της φιλελεύθερης παράδοσης στη χώρα μας. Στο μυαλό μας έχουμε το παιχνίδι και τη δημιουργικότητα του επιχειρηματία, την ανάπτυξη της ατομικής ευθύνης, την ομορφιά του πολύχρωμου μωσαϊκού μιας κοινότητας ελεύθερων πολιτών. Με τον ενθουσιασμό πολιτών που δεν προέρχονται από οργανωμένους πολιτικούς φορείς τα βήματα που κάναμε ήταν μικρά αλλά σταθερά.

Η σημερινή κρίση μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να σπρώξουμε την αισιοδοξία μας στο τραπέζι του πολιτικού διαλόγου. Το ερώτημα που απομένει να απαντήσουμε είναι αν είμαστε έτοιμοι να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία αυτή. Ως οργανωμένος πλέον πολιτικός φορέας, έχετε μάλλον την ευθύνη να απαντήσετε σε αυτό το ερώτημα. Εμείς από μεριά μας έχουμε ελπίζω αποδείξει ότι έχουμε κάθε καλή διάθεση να συνδράμουμε σε αυτή την προσπάθεια.

Με αυτό το σκεπτικό και με δεδομένες τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές και περιφερειακές εκλογές σας προτείνουμε τη διοργάνωση από κοινού τοπικών Κινήσεων Πολιτών όπου αυτό είναι εφικτό. Κινήσεις που θα πρέπει να είναι ανοικτές σε όλο το φάσμα των φιλελεύθερων, εκσυγχρονιστικών και μεταρρυθμιστικών κινήσεων. Παίρνω την ευκαιρία να σας ενημερώσω ότι το think-tank της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους Φιλελεύθερους, διοργανώνει σχετική ημερίδα στις 5 Ιουνίου στην οποία και σας προσκαλούμε από σήμερα. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να συζητήσουμε, στα πλαίσια αυτής της ημερίδας, τις λεπτομέρειες και τα βήματα που θα πρέπει να ακολουθηθούν.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας συγχαρώ ξανά για την τόλμη και τον ενθουσιασμό σας. Να σας ευχηθώ επιτυχία στις εργασίες του συνεδρίου και καλή δύναμη για την υλοποίηση των αποφάσεών του.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ολοκλήρωσε με εξαιρετική επιτυχία το 3ο της τακτικό συνέδριο.

Ανανεώνοντας τη δέσμευσή μας για την υπεράσπιση των ιδεών της ελευθερίας, παραμένουμε αισιόδοξοι για το μέλλον του φιλελευθερισμού στη χώρα μας. Ο φιλελεύθερος ψίθυρος θα παραμείνει ζωντανός και θα αποτελέσει την ηχηρή απάντηση στις επιδιώξεις όσων, στο όνομα της οικονομικής κρίσης, της κόκκινης οικολογίας και της δήθεν προστασίας εθνικών συμφερόντων, αρνούνται από τη χώρα μας κάθε ευκαιρία μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού.

Στα πλαίσια του 3ου μας τακτικού συνεδρίου, σχεδιάσαμε και αποφασίσαμε το νέο μας καταστατικό λειτουργίας, καθώς και κείμενα απολογισμού, προγραμματισμού και προγραμματικού πλαισίου. Και τα τέσσερα κείμενα θα αναρτηθούν σύντομα στο διαδικτυακό μας τόπο.

Η σημαντικότερη καινοτομία του νέου μας καταστατικού είναι η θέσπιση της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης που αποτελείται από το σύνολο των ενεργών μελών της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Η Μόνιμη Γενική Συνέλευση βρίσκεται σε μόνιμη συνεδρίαση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σχεδιάζοντας και αποφασίζοντας όλες τις δράσεις του κόμματος.

Το συντονισμό των δραστηριοτήτων του κόμματος με στόχο την υλοποίηση της στρατηγικής του αναλαμβάνει η νεοεκλεγείσα Συντονιστική Επιτροπή που αποτελείται από τους:

• Γιώργος Σαρρηγιαννίδης, Πρόεδρος
• Εμμανουήλ Μανωλεδάκης, Αντιπρόεδρος
• Πέτρος Τάσιος, Γενικός Γραμματέας
• Άκης Αποστολόπουλος, Οικονομικός Υπεύθυνος
• Φώτης Περλικός, Μέλος
• Γιώργος Μπιλλίνης, Μέλος
• Εμμανουήλ Σαβοϊδάκης, Μέλος

Καλούμε όλα τα μέλη και τους φίλους της Φιλελεύθερης Συμμαχίας να στηρίξουν έμπρακτα την προσπάθειά μας. Καλούμε τους φίλους των ιδεών της ελευθερίας να προωθήσουν τις κοινές μας ιδέες, σε όποιο πολιτικό χώρο κι αν ανήκουν.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους της στο τρίτο της Συνέδριο που θα διεξαχθεί στις 13-14 Φεβρουαρίου 2010 στο ξενοδοχείο GOLDEN AGE (Μιχαλακοπούλου 57, Αθήνα).

Το τρίτο συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας θα συζητήσει έκθεση πεπραγμένων της απελθούσας Διοικούσας Επιτροπής, τον απολογισμό της πορείας της μέχρι τώρα, την αναζήτηση των αιτίων που δυσκολεύουν την ανάπτυξή της και τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής που θα ανοίξει νέες πολιτικές δυνατότητες. Επιπλέον, το συνέδριο θα συζητήσει και το πολιτικό πρόγραμμα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας ώστε να συμπληρωθεί ή/και διορθωθεί όπου χρειάζεται. Τέλος, θα συζητηθεί και θα εγκριθεί νέο καταστατικό, με βάση το οποίο θα γίνει και η εκλογή των νέων οργάνων.

Τα μέλη και οι φίλοι της Φιλελεύθερης Συμμαχίας καλούνται να συμμετέχουν, χωρίς όρια και προϋποθέσεις, στον ανοικτό προσυνεδριακό διάλογο. Για τη διευκόλυνση αυτού του προσυνεδριακού διαλόγου δημιουργήθηκε ειδικό ηλεκτρονικό φόρουμ με τέσσερεις θεματικές ενότητες (Απολογισμός, Προγραμματισμός, Πολιτικό Πρόγραμμα, Καταστατικό).

Παρακαλούνται, όσα μέλη και φίλοι της Φιλελεύθερης Συμμαχίας έχουν ήδη καταθέσει προτάσεις μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, να τις επανυποβάλλουν στο ηλεκτρονικό αυτό φόρουμ. Διατίθεται τέλος, στα πλαίσια online εσωτερικής έρευνας, ερωτηματολόγιο (http://fis-synedrio.questionpro.com) του οποίου η συμπλήρωση απαιτεί ελάχιστο χρόνο. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η συμμετοχή όλων των μελών και φίλων στην έρευνα αυτή γιατί επιτρέπει την άμεση συμμετοχή στη χάραξη στρατηγικής, πολιτικής και τακτικής.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010

· 9.00 - 9.30: Πιστοποίηση συνέδρων
· 9.30 - 9.45: Εκλογή προεδρείου
· 9.45 - 10.00: Έγκριση προγράμματος Συνεδρίου
· 10.00 – 12.00: Απολογισμός: έκθεση πεπραγμένων της Διοικούσας Επιτροπής
· 12.00 - 15.00: Προγραμματισμός: συζήτηση για το παρόν και το μέλλον της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (νέο πολιτικό πλαίσιο, απολογισμός της Φιλελεύθερης Συμμαχίας από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα, αξιολόγηση της μέχρι σήμερα δράσης - προτεραιότητες για τη νέα περίοδο)
· 15.00 – 16.00: Διάλειμμα
· 16.00 – 17.00: Έγκριση κειμένου-απόφασης με βάση την προηγηθείσα συζήτηση περί προγραμματισμού.
· 17.00 - 19.00: Πολιτικό πρόγραμμα

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2010

· 10.30 - 12.00: Καταστατικό
· 12.00 - 14.00: Εκλογή νέων οργάνων
· 14.00 - 15.00: Υπογραφή πρακτικού - τέλος συνεδρίου

Greece has a new Humanist organisation. The Humanist Union of Greece, founded this month, has 48 members so far. It announces that it

“aims to promote a secular view of humanity and of cultural, social and ethical values and to work for social and cultural progress. To achieve these objectives, the Association intends to publish statements on specific matters relating to its purposes, to provide information to the public on their rights to intervene against the administrative and judicial authorities. It will promote the principles of a secular society and the consequent individual and collective rights. It will organize educational, scientific and cultural activities, will propose legislative initiatives that may facilitate the development and promotion of its objectives, and will promote coooperation with voluntary organizations working for the same purposes.”

The interim Secretariat of the Union (whose Greek acronym is ENO.OUM.E., for Ένωση Ουμανιστών/-τριών Ελλάδας) will be undertaken by Panayote Dimitras, Nikos Theodorou, Eleanna Ioannidou and George Sarigiannidis.

In its initial press statement it welcomed the judgement in Lautsi v Italy and announced that the various draft resolutions about the case in the European Parliament were not now to be voted on.

The Union plans to join the EHF. It has a Facebook page at www.fbook.me/enooume.

(Reported by the European Humanist Federation.)

«There are 10^11 stars in the galaxy. That used to be a huge number. But it’s only a hundred billion. It’s less than the national deficit! We used to call them astronomical numbers. Now we should call them economical numbers». Richard Feynman

Συχνά αναφερόμαστε στο δημόσιο χρέος σαν να ήταν απλά ένα τεχνοκρατικό μέγεθος που αφορά μονάχα τους γραφειοκράτες του Υπ.Οικ. και τους αναλυτές της Moody’s. Το Δημόσιο Χρέος όμως, αποτελεί το μεγαλύτερο ίσως έγκλημα των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης.

Η ασυδοσία της δεκαετίας του 1980 και η ανευθυνότητα των επομένων δεκαετιών έχουν οδηγήσει πλέον σε ρυθμούς αύξησης του Δημόσιου Χρέους που δύσκολα μπορούν να συγκρατηθούν. Και τις άμεσες δυσάρεστες συνέπειες καλούνται να υποστούν συμπολίτες μας που όχι μόνο δεν συναποφάσισαν τη σπατάλη που οδήγησε στο σημερινό εφιάλτη, αλλά και ούτε ‘απολαύσανε’ ποτέ τους καρπούς του εγκλήματος.

Η ελληνική σοσιαλδημοκρατία (κάθε πτέρυγας του κοινοβουλίου), ακολουθώντας πιστά τις αρχές της παράδοσής της, συνέχιζε για χρόνια τον χωρίς όρια δανεισμό, εξυπηρετώντας τις ομάδες πίεσης, τις συντεχνιακές οργανώσεις και τους κομματικούς μηχανισμούς που εξασφαλίζανε τη βιωσιμότητά της. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, συνήθιζε να λέει ότι «ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος, ή θα μας αφανίσει αυτό». Ως πρωθυπουργός ωστόσο, κατάφερε να αυξήσει το δημόσιο χρέος από 31.2% του ΑΕΠ το 1980, στο αστρονομικό 80.7% του ΑΕΠ το 1990. Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα, καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε – ούτε και τόλμησε μάλλον – να μας προστατέψει από τις καταστρεπτικές συνέπειες ενός αχαλίνωτου Δημόσιου Χρέους.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου όμως, δεν πρωτοτυπούσε στη ρητορική του περί του Δημόσιου Χρέους. Αρκετά χρόνια πριν, ο Ludwig von Mises μας προειδοποιούσε:

«There is no means of avoiding the final collapse of a boom brought about by credit expansion. The alternative is only whether the crisis should come sooner as a result of a voluntary abandonment of further credit expansion, or later as a final and total catastrophe of the currency system involved». Ludwig von Mises, Human Action, 1949
Και η κρίση ήρθε. Και δεν ήρθε ως αποτέλεσμα (μόνο) της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αλλά ως άμεση συνέπεια της συνεχούς επέκτασης της ασύδοτης μηχανής που ονομάζεται ελληνικό κράτος και απειλεί πλέον να καταβροχθίσει κάθε υγιές κομμάτι της οικονομίας μας και γενικότερα της κοινωνικής μας δράσης.

Αν αναλογιστούμε το μέγεθος του Δημόσιου Χρέους και το ποσό που μας αναλογεί ως πολίτες, για τους περισσότερους από εμάς αυτό σημαίνει αρκετά χρόνια απλήρωτης εργασίας στο όνομα της συνέχειας του κράτους και εξαιτίας αποφάσεων που ληφθήκανε πολύ πριν γεννηθούμε. Αν αυτό δεν είναι ισοδύναμο με σκλαβιά και της υποδούλωση, τότε οι έννοιες αυτές έχουν αρχίσει πια να χάνουν τη σημασία τους.

Ακόμη όμως κι αν ως κοινωνία είχαμε το δικαίωμα να υποδουλώσουμε με αυτό τον τρόπο τους εαυτούς μας (που δεν το έχουμε), σε καμία περίπτωση δεν έχουμε το δικαίωμα να συνεχίσουμε τα λάθη του παρελθόντος υποθηκεύοντας ουσιαστικά και τη ζωή των παιδιών μας. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε το ηθικό δικαίωμα να αποδεχόμαστε πλέον ελλειμματικούς προϋπολογισμούς που προσθέτουν στο βάρος που θα πρέπει να κουβαλήσουν οι επόμενες γενιές.

Ο Thomas Jefferson, 220 χρόνια πριν, είχε σαφή εικόνα για το τί σημαίνει μια γενιά να υποδουλώνει μία άλλη και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει ο υπερβολικός δανεισμός στην ελευθερία των πολιτών:

«Then I say, the earth belongs to each of these generations during its course, fully and in its own right. The second generation receives it clear of the debts and incumbrances of the first, the third of the second, and so on. For if the first could charge it with a debt, then the earth would belong to the dead and not to the living generation. Then, no generation can contract debts greater than may be paid during the course of its own existence». Thomas Jefferson to James Madison, 1789

Σήμερα, έχουμε επιτρέψει τη συνεχιζόμενη επέκταση μιας μετριοκρατίας, που δύσκολα μπορεί να συγκρατήσει ακόμη και η πιο φιλόδοξη κυβέρνηση, με άμεσο αποτέλεσμα το μέλλον μας να καθορίζεται όχι από τις δικές μας επιλογές ως ελεύθεροι πολίτες, αλλά από τις επιλογές μιας εποχής που εγκλημάτησε συνειδητά σε βάρος μας.

Στον πυρήνα του προβλήματος των ελλειμματικών προϋπολογισμών και του Δημόσιου Χρέους, βρίσκεται προφανώς το τεράστιο μέγεθος του κρατικού μηχανισμού. Και η αντιμετώπιση του προβλήματος δεν μπορεί να βρίσκεται στην επιβολή νέων φόρων και νέων αγκυλώσεων στην αγορά, αλλά στην άμεση και επιθετική μείωση του μεγέθους του δημοσίου, την απελευθέρωση της αγοράς και την ενθάρρυνση της δημιουργικότητας.

Η οικονομία της χώρας μας βρίσκεται στο χειρότερο ίσως σημείο της μεταπολιτευτικής της ιστορίας. Όσο απαισιόδοξο κι αν ακούγεται αυτό, είναι ταυτόχρονα όμως κι ελπιδοφόρο. Ίσως γίνει η σημερινή κρίση η αφορμή που θα μας ξυπνήσει από το λήθαργο της κρατιστικής μας πλάνης. Ίσως συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι «in this present crisis, government is not the solution to our problem; government is the problem.»

(ακολουθώντας το παράδειγμα του Νίκου Δήμου και τη σπουδαία παράδοση του Vanity Fair)

Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι;
Στιγμές αγάπης κι ελευθερίας. Να ξυπνάς το πρωί με δύναμη να αλλάξεις τον κόσμο.

Τι σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί;
Η ανάγκη για ένα πρωινό τσιγάρο

Η τελευταία φορά που ξέσπασες σε γέλια;
Προχτές – με τη βοήθεια βέβαια μικρής ποσότητας αλκοόλ.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου είναι;
Αλαζονεία.

Το βασικό ελάττωμά σου;
Η αδυναμία να ανεχτώ την ηλιθιότητα και την αμορφωσιά.

Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Όσα γίνονται για πρώτη φορά.

Η τελευταία φορά που έκλαψες;
Χτες. Τελευταία πιο συχνά από ότι θα ήθελα.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσαι περισσότερο;
Thomas Paine

Ποιοι είναι οι ήρωές σου σήμερα;
Karl Popper, John von Neumann, Christopher Hitchens, Bob Dylan

Ποια είναι η ταινία που σε σημάδεψε;
Sometimes a Great Notion

Το αγαπημένο σου ταξίδι;
Σινγκαπούρη (όλη η ζωή μου είναι πια ένα ταξίδι…)

Οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
Εrnest Ηemingway, Jorge Luis Borges, John Irving

Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άντρα;
Το στυλ.

…Και σε μια γυναίκα;
Το στυλ

Ο αγαπημένος σου συνθέτης;
Claude Debussy, Wolfgang Amadeus Mozart, Johann Sebastian Bach, Charles Mingus.

Το τραγούδι που σφυρίζεις κάνοντας ντους;
Girl From The North Country – Bob Dylan

Το βιβλίο που σε σημάδεψε;
The Hotel New Hampshire, John Irving

Ο αγαπημένος σου ζωγράφος;
Jackson Pollock, Wassily Kandinsky, Edward Hopper, Amedeo Modigliani

Το αγαπημένο σου χρώμα;
Κόκκινο

Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σου;
Το ότι έχω καταφέρει να επιβάλλω τους κανόνες του παιχνιδιού στη ζωή μου.

Το αγαπημένο σου ποτό;
Mojito

Για ποιο πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Που επέστρεψα στην Ελλάδα.

Τι απεχθάνεσαι περισσότερο απ’ όλα;
Την ηλιθιότητα και την αμορφωσιά.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Το διάβασμα.

Ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Η αποτυχία.

Σε ποια περίπτωση επιλέγεις να πεις ψέματα;
Όταν ο συνομιλητής μου δεν αντέχει το βάρος της αλήθειας.

Ποιο είναι το μότο σου;
With or without religion, you would have good people doing good things and evil people doing evil things. But for good people to do evil things, that takes religion. (Steven Weinberg)

Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις;
Ποτέ

Εάν συνέβαινε να συναντήσεις το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει;
Τη φαρμακευτική αγωγή που πρέπει να ακολουθήσω για να πάψω να έχω μεταφυσικές παραισθήσεις

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσαι αυτόν τον καιρό;
Συγκρατημένη αισιοδοξία

Η εκλογή του Α. Σαμαρά στη θέση του προέδρου της Ν.Δ., δεν υπήρξε απλώς η προβλέψιμη, αλλά και η φυσική επιλογή. Για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η περίοδος της ιδεολογικής αφασίας – μια περίοδος που στοίχισε και στο ίδιο το κόμμα της Ν.Δ., αλλά και στη χώρα μας – φτάνει επιτέλους στο τέλος της.

Όλα τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα αποτελούν αναγκαστικά πεδίο συμβιβασμού ιδεών, πολιτικών, ομάδων, ατόμων. Όσο μεγαλύτερη είναι η εκλογική επιρροή ενός κόμματος, τόσο πιο δύσκολη είναι η ιδεολογική του ομοιογένεια. Ωστόσο, για να μπορούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, βασική προϋπόθεση αποτελεί η ύπαρξη ενός συνεκτικού κρίκου αξιών που συνδέει τα μέλη και τα στελέχη του.

Κατά την ίδρυσή της, ο συνεκτικός αυτός κρίκος στο κόμμα της Ν.Δ. υπήρξε η προσωπικότητα και το πολιτικό όραμα του ιδρυτή της. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως, μετά την μεταπήδηση του Κων. Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ο κρίκος αυτός μετατράπηκε σε μία ελαστική διάφανη γραμμή που εκτινότανε «από τις παρυφές της κεντροαριστεράς» μέχρι και, κατά καιρούς, τα δεξιά άκρα του πολιτικού φάσματος.

Η Ν.Δ. δεν αποτελεί πια πολιτικό (ή έστω, πολυ-τασικό) κόμμα, αλλά έναν άτυπο συνασπισμό κομμάτων με μόνο στόχο την κατάληψη της εξουσίας. Απόδειξη αποτελεί ο τρόπος που διαχειρίστηκε την εξουσία κάθε φορά που της δόθηκε η ευκαιρία, αλλά και οι πικρόχολες – και βαθειά πολιτικές – διαμάχες που ξεσπούσανε στο εσωτερικό της κάθε φορά που την έχανε. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οδηγήθηκε σε πτώση όταν σημαντικό κομμάτι της Ν.Δ. διαφώνησε έντονα με τις φιλελεύθερης κατεύθυνσης επιλογές της. Η κυβέρνηση Καραμανλή οδηγήθηκε σε μια απίστευτα ταχεία φθορά από την αδυναμία της να πάρει την οποιαδήποτε απόφαση που πιθανά θα οδηγούσε σε αντιδράσεις στο εσωτερικό της.

Κατά την μεταπολεμική περίοδο του προηγούμενου αιώνα, η κυριότερη απειλή για τις δημοκρατίες της Δύσης υπήρξε ο μαρξιστικός σοσιαλισμός και η βαναυσότητα της αδίστακτης εφαρμογής του από τους δικτάτορες της άλλης πλευράς του παραπετάσματος. Ο ψυχρός πόλεμος κατάφερε έτσι να φέρει στο ίδιο στρατόπεδο, για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής, δύο παραδοσιακά αντίπαλα ρεύματα – αυτά του συντηρητισμού και του φιλελευθερισμού. Οι συμμαχίες που σχηματίστηκαν είχανε άλλοτε τη μορφή συνεργασίας αυτόνομων πολιτικών κομμάτων, κι άλλοτε – όπως στη χώρα μας, που στερούταν συνεκτικής και ισχυρής φιλελεύθερης φωνής – τη συμβατική απορρόφηση των φιλελευθέρων από τα συντηρητικά κόμματα.

Όταν όμως η απειλή του κουμμουνισμού περιορίστηκε στις διαμάχες αρχειοθετών μουσείων, οι συμμαχίες αυτές ήταν φυσικό να καταρρεύσουν. Η παγκοσμιοποίηση, η ελεύθερη αγορά, και οι ατομικές ελευθερίες, που αποτελούσαν κάποτε κεντρικές επιλογές των κεντροδεξιών κομμάτων ως αντίδοτο στον κομουνισμό, έπαψαν να έχουν την οποιαδήποτε (ή έχουν πια ελάχιστη) ελκυστικότητα για τα συντηρητικά κόμματα και τους ψηφοφόρους τους. Κι οι επιλογές τους στράφηκαν πλέον στην άμεση αντίθεση με τους φιλελεύθερους και στην προσπάθεια αποιδεολογικοποίησης της πολιτικής ζωής.

Στις ΗΠΑ, ο ριζοσπαστισμός του Goldwater κι ο αντικομουνισμός του Reagan αντικαταστήθηκαν από την καρικατούρα του ‘συμπονετικού συντηρητισμού’. Στη Μεγάλη Βρετανία, η επιθετική απορρύθμιση της Thatcher εξοστρακίστηκε στο όνομα μιας χαμηλών-λιπαρών προστατευτικής σοσιαλδημοκρατίας. Στη χώρα μας, αν και δεν υπήρξε ποτέ ισχυρό φιλελεύθερο ρεύμα που θα δικαιολογούσε μια τέτοια αντίδραση, ο μερικά απορυθμιστηκός χαρακτήρας της κυβέρνησης Μητσοτάκη περιθωριοποιήθηκε πολιτικά στο όνομα ενός άχρωμου ‘μεσαίου χώρου’, για να αντικατασταθεί σήμερα από τον ‘κοινωνικό φιλελευθερισμό’.

Ο ‘συμπονετικός συντηρητισμός’ όμως δεν ήταν κενός περιεχομένου και είχε τη δυνατότητα να παρέχει στέγη σε διαφορετικές και ετερόκλιτες πολιτικές παραδόσεις – στην πρώτη του φάση τουλάχιστο. Ωστόσο, ο ‘κοινωνικός φιλελευθερισμός’ του Α. Σαμαρά μπορεί να καλύψει μονάχα μια πτέρυγα μιας παράταξης που έτσι κι αλλιώς στερείται ιδεολογικής σαφήνειας. Στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, η ηγεσία της ΝΔ επιστρέφει στον ‘πατριωτισμό’ των κενών συνθημάτων και της συναισθηματικότητας. Το κράτος γίνεται ρυθμιστής της οικονομικής ζωής και επιστρέφουμε στις σοσιαλδημοκρατικές αξίες της προδικτατορικής Δεξιάς. Τα ατομικά δικαιώματα παραμένουν non-issue για την αποφυγή συγκρούσεων με το εκκλησιαστικό κατεστημένο και την παραδοσιακά συντηρητική πτέρυγα του κόμματος.

Η περίοδος λοιπόν της ανοιχτής ερμηνείας της κεντροδεξιάς στάσης, που επέτρεπε και σε μετριοπαθείς φιλελεύθερους πολίτες και πολιτικούς να παραμένουν στο χώρο της ΝΔ, έφτασε ευτυχώς στο τέλος της.

Η μόνη ειλικρινής επιλογή των φιλελεύθερων πολιτών που μέχρι σήμερα στηρίζανε τη ΝΔ, με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να τους εξασφαλίσει μια πιο αποτελεσματική πολιτική δράση, δεν μπορεί να είναι άλλη από την αποχώρηση και τη διάσπαση. Η εκλογή του Α. Σαμαρά, καθώς και το συγκλονιστικά μεγάλο ποσοστό του Π. Ψωμιάδη, δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Η ΝΔ αποτελεί πλέον αφιλόξενο τόπο για φιλελεύθερους προβληματισμούς κι η παραμονή φιλελεύθερων στελεχών και πολιτών στους κόλπους της μπορεί πια να δικαιολογηθεί μόνο ως πράξη πολιτικής δειλίας ή επιδίωξης προσωπικών συμφερόντων.