Από το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο (69 – Ιούνιος 2008):

Q: Which of the following two propositions is the one which is closest to your opinion with regard to globalisation?
(Blue: Globalisation represents a good opportunity for Greek companies thanks to the opening-up of markets – 32%. Red: Globalisation represents a threat to employment and companies in Greece – 67%.)

Q: In your opinion, which of the following do you consider to be the most serious problem currently facing the world as a whole?
A: Global warming/Climate change. (90%)

Όλα τα άλλα ζητήματα δηλαδή ή τα έχουμε λύσει, ή έχουν μικρότερη σημασία; Είμαστε όντως τόσο επιφανειακοί στις εντυπώσεις μας για τον κόσμο γύρω μας;

Ευτυχώς – σε αυτή την περίπτωση τουλάχιστο – η κυβέρνηση της ΝΔ δεν έχει απολύτως καμία επαφή με έννοιες όπως ‘συνέπεια’ και ‘κυβερνητική συνέχεια’.

Πριν από ένα μόλις χρόνο, θεσμοθέτησε ένα πολύ αυστηρό και πρακτικά μη-εφαρμόσιμο θεσμικό πλαίσιο περί της διεξαγωγής δημοσκοπήσεων. Ένα από τα σημεία που μου έκαναν τότε εντύπωση ήταν η πολύ αυστηρή απαγόρευση της δημοσιοποίησης δημοσκοπήσεων την περίοδο πριν από εκλογές και οι βαριές ποινές που συνόδευαν τη μη συμμόρφωση. Την ιδέα αυτή βέβαια δεν την εισήγαγε η ΝΔ. Της έδωσε όμως πολύ πιο αυστηρό και αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα. Ποιος ο στόχος του νομοθέτη; Άγνωστο. Ποιος ο λόγος να στερήσουμε από τους πολίτες ένα κομμάτι – πολύ σημαντικό μάλιστα – της πληροφόρησής τους, και μάλιστα στη διάρκεια προεκλογικών περιόδων που η πολιτική πληροφόρηση έχει πιθανότατα ακόμη μεγαλύτερη σημασία;

Φαίνεται ότι κάτι έκανε κλικ στο επιτελείο της κυβέρνησης – ίσως ο φόβος της έλλειψης αυτοδυναμίας – να αλλάξει τελείως άποψη. Την περασμένη Πέμπτη η κυβέρνηση κατέθεσε καινούρια τροπολογία που αναιρεί την προηγούμενη απόφασή της και επιτρέπει τη «δημοσίευση δημοσκοπήσεων μέχρι και τα μεσάνυχτα της Παρασκευής πριν από της εκλογές». Πάλι καλά…

Και γυμναστήρια προσφέρει ο Δήμος Αθηναίων στους δημότες του.

Οι αίθουσες γυμναστικής του Δήμου Αθηναίων δίνουν τη δυνατότητα σε χιλιάδες συμπολίτες μας να πάρουν μέρος σε διάφορα προγράμματα που υλοποιούν πτυχιούχοι και άριστα καταρτισμένοι καθηγητές φυσικής αγωγής.

Γυμναστές, συντηρητές, γραφειοκράτες. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας ικανοποίησαν τη ‘φιλοδοξία’ τους να γίνουν δημόσιοι (ή δημοτικοί) υπάλληλοι; Κι όλα αυτά με το σκεπτικό δήθεν να προσφέρουν στους πολίτες γυμναστήρια σε φτηνότερες τιμές από την αγορά. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Αν οι τιμές είναι όντως χαμηλότερες, είναι επειδή τις πληρώνουν και οι πολίτες που δε χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες που προσφέρουν.

Κάπως έτσι όμως ξεκινάνε πάντα. Τα μπάνια του λαού, τα γυμναστήρια του λαού, τα ρούχα του λαού, το φαγητό του λαού. Και πριν το καταλάβουμε στεκόμαστε με το δελτίο στην ουρά.
Είμαι υπερβολικός; Ίσως.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών…

Από 8 μέχρι και 12 Ιουλίου θα είναι στην Αθήνα ο Philip Glass με τον Leonard Cohen στο Θέατρο Badminton παρουσιάζοντας τον κύκλο τραγουδιών The Book of Longing.

Είμαι εδώ και χρόνια fan και των δύο. Το soundtrack από την ταινία Kundun του P. Glass και το Songs of Love and Hate του L. Cohen κατέχουν μόνιμες θέσεις στο ipod μου. Περιμένω με αγωνία ν’ απολαύσω το έργο αυτό που ενώνει δύο από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες.

Στο παρακάτω βίντεο ο L. Cohen τραγουδάει το Take this Waltz σε στίχους Lorca – μεταφρασμένους από τον ίδιο.

Η γνωστή κριτικός της παγκοσμιοποίησης Naomi Klein – η διεθνής εκδοχή του Αλαβάνου; - ανησυχεί για τις οικονομικές απόψεις του Barack Obama:

Obama’s love of markets and his desire for “change” are not inherently incompatible. “The market has gotten out of balance,” he says, and it most certainly has. Many trace this profound imbalance back to the ideas of Milton Friedman, who launched a counterrevolution against the New Deal from his perch at the University of Chicago economics department. And here there are more problems, because Obama–who taught law at the University of Chicago for a decade — is thoroughly embedded in the mind-set known as the Chicago School.

Ο ίδιος ο Obama είχε δηλώσει πριν από λίγο καιρό για τον Reagan:

I don’t want to present myself as some sort of singular figure. I think part of what’s different are the times…I think Ronald Reagan changed the trajectory of America in a way that Richard Nixon did not and in a way that Bill Clinton did not. He put us on a fundamentally different path because the country was ready for it. I think they felt like with all the excesses of the 1960s and 1970s and government had grown and grown but there wasn’t much sense of accountability in terms of how it was operating. I think people, he just tapped into what people were already feeling, which was we want clarity we want optimism, we want a return to that sense of dynamism and entrepreneurship that had been missing.

Κάθε φορά που η αγορά φαίνεται να βρίσκεται σε καμπή, οι κρατιστές βρίσκουν την ευκαιρία να ‘πουλήσουν’ περισσότερη παρεμβατικότητα. Ετούτη τη φορά, ο Obama υπόσχεται μείωση των φόρων και δεν φαίνεται να φοβάται την αγορά.

Έχοντας από τη μια την τρομολαγνεία των ρεπουμπλικάνων και την τάση τους για περαιτέρω περιορισμό των ατομικών ελευθεριών, κι από την άλλη έναν δημοκρατικό υποψήφιο που δηλώνει ξεκάθαρα “I am a pro-growth, free-market guy. I love the market.”, δεν είναι τυχαίο που αρκετοί libertarians αποχαιρετούν για τα καλά το ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Διαβάζω από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων τη δήλωση του υπουργού Ανάπτυξης κ. Φώλια:

Προχωρούμε στη σύσταση της υπηρεσίας εποπτείας της αγοράς, η οποία θα εποπτεύεται από ειδική γραμματεία και θα έχει ελεγκτικές, κοστολογικές και τιμοληπτικές αρμοδιότητες, ώστε ανά πάσα στιγμή να γνωρίζουμε την πραγματική κατάσταση στην αγορά, να παρεμβαίνουμε εκεί που πρέπει και να επιβάλλονται αυστηρές κυρώσεις, όπου δεν υπάρχει συμμόρφωση με τη νομοθεσία.

Η ιστορία είναι πια γνωστή. Κάθε φορά που η αγορά βρίσκεται σε δύσκολη φάση, οι πολιτικές ηγεσίες έχουν την τάση να αυξάνουν την κρατική παρεμβατικότητα - διαστροφή του επαγγέλματος; - με αποτέλεσμα βέβαια την επιδείνωση της κατάστασης.

Ο πληθωρισμός στην ΕΕ (Euro area) έφτασε το Μάιο στο 3.7%. Αυτός βέβαια είναι ο μέσος πληθωρισμός. Από τη μία μεριά έχουμε την Ολλανδία με 2.1%, κι από την άλλη τη Σλοβενία με 6.2%, το Βέλγιο με 5.1% και την Ελλάδα με 4.9%.

Η σχετική ανακοίνωση της Eurostat παρουσιάζει το πετρέλαιο θέρμανσης και τα καύσιμα κινήσεως ως τους παράγοντες με τη σημαντικότερη συμβολή στη διαμόρφωση του πληθωρισμού. Η εύκολη λύση είναι να αναζητηθούν οι αιτίες της ακρίβειας στα γνωστά φαντάσματα της κερδοσκοπίας, της παγκοσμιοποίησης και του ‘νέο-φιλελευθερισμού’. Ο μεγάλος ‘κερδοσκόπος’ όμως της ιστορίας αυτής είναι η εφορία. Γιατί λοιπόν κανείς δεν συζητά τη μείωση της (τεράστιας) φορολογίας στο πετρέλαιο και τη βενζίνη;

…για μια Ευρώπη που να εγγυάται ελευθερία και δημοκρατία!

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της υποστηρίζει τη Συνθήκη της Λισσαβόνας γιατί αυτή θα ανοίξει νέους ορίζοντες στην εμπέδωση του κράτους δικαίου, την ανάπτυξη της ελεύθερης οικονομίας και την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία η κύρωση της Συνθήκης της Λισσαβόνας μέσω διενέργειας δημοψηφίσματος θα έδινε μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση στη νέα Συνθήκη και θα αποτελούσε ευκαιρία για ευρύτατο διάλογο για τις αλλαγές που εισάγει στη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως, δεδομένου του ελλείμματος πληροφόρησης και της απογοήτευσης των Ελλήνων πολιτών από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, είναι πιθανότατο να επαναλαμβανόταν και στην Ελλάδα η καταψήφιση της νέας Συνθήκης όπως έγινε και στην Ιρλανδία.

Η πτώση της εμπιστοσύνης των πολιτών της Ευρώπης στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τους θεσμούς της οφείλεται, κυρίως, στη συστηματική παραπλάνηση των πολιτών από δημαγωγούς πολιτικούς που δεν διστάζουν να κατηγορούν τις… Βρυξέλλες ακόμα και για τις αποτυχίες που οφείλονται στους ίδιους, ενώ πάντα αποδίδουν στον εαυτό τους τις όποιες επιτυχίες οφείλονται στις κοινοτικές πολιτικές και θεσμούς. Η δημαγωγία στην Ελλάδα προχωρά ακόμα παραπέρα, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των «ευρωπαϊστών» της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ δεν βλέπει την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν την «Δύση» στον πολιτισμό της οποίας ανήκουμε, αλλά σαν ένα ταμείο που ξεπληρώνει γενναιόδωρα το αντίτιμο των φώτων που έδωσαν στους «κουτόφραγκους» οι πρόγονοί μας.

Η καχυποψία των πολιτών καλλιεργείται επίσης από κυβερνητικές πολιτικές που «δικαιολογούν» τις παραβιάσεις του κοινοτικού δικαίου ως αναγκαίες για τη προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, αποδίδουν τις παραπομπές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ως αποτέλεσμα ραδιουργιών κάποιων κοινοτικών γραφειοκρατών και αναδεικνύουν τους εαυτούς τους σε «ήρωες» που επιμένουν να υπερασπίζονται τα… εθνικά δίκαια. Σε αυτό το αρνητικό κλίμα είναι φυσιολογικό για τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ, που καταψήφισαν τη Συνθήκη της Λισσαβόνας στη Βουλή στις 10 και 11 Ιουνίου 2008, να ζητούν δημοψήφισμα ελπίζοντας –βάσιμα- να επαναληφθεί και στην Ελλάδα η καταψήφισή της νέας Συνθήκης όπως στην Ιρλανδία.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς σαν το ύστατο καταφύγιο του Έλληνα πολίτη που υποφέρει καθημερινά από τις αυθαιρεσίες ενός ανάλγητου και διεφθαρμένου κράτους. Ενός κράτους που καταπνίγει την επιχειρηματικότητα ενισχύοντας τα κρατικά μονοπώλια, που παραβιάζει τα ατομικά δικαιώματα και περιορίζει τις ελευθερίες των πολιτών του.

Η Συνθήκη της Λισσαβόνας, εφόσον εφαρμοστεί, θα περιορίσει δραστικά τις αυθαιρεσίες αυτού του κράτους μέσω της ενίσχυσης της ισονομίας, των ατομικών δικαιωμάτων και της ελεύθερης οικονομίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Το σπουδαιότερο γεγονός της εβδομάδας δεν μπορεί να είναι άλλο από την απόρριψη της ‘συνταγματικής’ (ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) συνθήκης της Λισσαβόνας από τους Ιρλανδούς πολίτες.

Το δίλημμα ήταν νομίζω σαφές. Ολοκλήρωση της ενοποίησης. Θεσμοθέτηση της χάρτας ατομικών δικαιωμάτων. Περαιτέρω χαλάρωση των εσωτερικών συνόρων κι απελευθέρωση των αγορών. Αλλά και… ενίσχυση της γραφειοκρατίας και αύξηση της συγκέντρωσης των εξουσιών στις Βρυξέλες σε βάρος της αυτονομίας των τοπικών κυβερνήσεων.

Τελικά επικράτησε το ‘όχι’. Ο Marian L. Tupy του Cato Institute παρουσιάζει μια εναλλακτική ερμηνεία για το αποτέλεσμα στο άρθρο του ‘A Triumph for Democracy’:

Part of the problem is that Brussels has become a repository for failed or disgraced national politicians. It is the final stop of the election losers on their journeys from the warm glow of national politics to the cold abyss of political retirement and oblivion. No wonder the European political elites don’t want to derail the gravy train to Brussels — they may need to ride it one day. And the more power Brussels acquires, the more jobs will it be able to provide for “good” European boys and girls who have had their day, like Neil Kinnock, Édith Cresson and Romano Prodi.

Η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι όντως ένα όραμα που αξίζει την υποστήριξή μας. Πρέπει όμως κάποτε να συζητήσουμε και για το πια πραγματικά Ευρώπη θέλουμε.

Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για το ΠΑΣΟΚ γενικότερα (προσωπικά, δεν έχω και την καλύτερη εικόνα) η πρωθυπουργία Σημίτη, ιδίως η πρώτη κυβέρνηση, άφησε πίσω της μάλλον θετικό απολογισμό.

Το ό,τι ο κ. Σημίτης υπήρξε ένας από τους καλύτερους πρωθυπουργούς της χώρας μας μετά τη δικτατορία είναι επίσης αλήθεια. Μια ματιά βέβαια στους υπόλοιπους μειώνει αυτόματα την όποια αξία μιας τέτοιας διάκρισης.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ, με τη διαγραφή του πρώην πρωθυπουργού, χτίζει ένα τείχος διαχωρισμού ανάμεσα στη σημερινή του μορφή και το ‘εκσυγχρονιστικό’ προφίλ της προηγούμενης δεκαετίας. Μέρος της λεγόμενης ‘αριστερής στροφής’; Ποιος ξέρει…

Το μόνο που φαίνεται να σιγουρεύεται είναι η άνοδος του νέο-μαοιστή κ. Τσίπρα και η ισχυροποίηση της ΝΔ. Ποιος θα περίμενε ότι ένας από τους πιο άχρωμα συντηρητικούς πολιτικούς που γνώρισε η χώρα μας τα τελευταία χρόνια θα μπορούσε με τόση ευκολία να παραμένει στην κορυφή;