Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις στο Παλαιστινιακό ζήτημα - παρά μόνο για τους φανατικούς και τους παράφρονες.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η όποια λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει τη συνύπαρξη δύο κρατών – ενός Ισραηλινού κι ενός Παλαιστινιακού, καθώς και την έμπρακτη αφοσίωση και των δύο πλευρών στις ιδέες της ειρήνης και της συνύπαρξης. Κι ενώ όλος ο πλανήτης αντιλαμβάνεται την περιπλοκότητα του ζητήματος, η κυρίαρχη αντίληψη στη χώρα μας φαίνεται να περιορίζεται στο – στα όρια του ανόητου – απλοϊκό κλισέ: «οι αιμοδιψείς Ισραηλινοί σφάζουν πάλι χιλιάδες Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας».

Στο Σουδάν, το Κονγκό, τη Σομαλία, οι νεκροί μετριούνται στις εκατοντάδες χιλιάδες. Σχεδόν σε όλο τον Αραβικό κόσμο οι γυναίκες βιώνουν καθημερινά τη σκλαβιά και την εξαθλίωση. Η ανελευθερία, η φτώχεια και η βαρβαρότητα κυριαρχούν σε πολύ περισσότερες περιοχές του κόσμου μας απ’ ότι η συνείδησή μας θα έπρεπε να επιτρέπει. Κι όμως. Οι δήθεν ειρηνιστές συμπολίτες μας, που με μεγάλη ευκολία υποστηρίζουν τον κάθε Ισλαμιστή ρουκετοφόρο, παραμένουν σιωπηλά αδιάφοροι. Υποπτεύομαι ότι πίσω από αυτό το φαινομενικά παράδοξο κρύβεται δυστυχώς η πραγματική εξήγηση του τόσο μεγάλου ενθουσιασμού του δήθεν φιλοπαλαιστινιακού κινήματος στη χώρα μας.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οι «τοκογλύφοι» Εβραίοι έπιναν το αίμα μικρών παιδιών και συνωμοτούσαν ενάντια σε κάθε τι Καλό. Σήμερα, οι Εβραίοι - που ελέγχουν το τραπεζικό σύστημα, κινούν τα νήματα του καπιταλισμού και ελέγχουν την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. – δεν έχουν άλλο στόχο παρά την ανεξέλεγκτη σφαγή αθώων Παλαιστινίων. Ανάμεσα στους Εβραίους και τον οποιονδήποτε άλλο, η επιλογή είναι απλή - δε χρειάζεται καν μελέτη των γεγονότων ή προβληματισμός.

Ο δήθεν φιλοπαλαιστινιακός ειρηνισμός των πολιτικών άκρων της χώρας μας αποτελεί απλά τη μασκαρεμένη αναβίωση του αντισημιτισμού των πολιτικών άκρων του προηγούμενου αιώνα. Τότε, Χίτλερ και Στάλιν εξοντώσανε εκατομμύρια Εβραίων από το πρόσωπο της γης με την ανοχή των υποστηρικτών τους. Σήμερα, οι διάδοχοί τους υποστηρίζουν όσους επιδιώκουν τη συνέχιση αυτού του εφιαλτικού εγκλήματος.

Ο Εβραίος νομπελίστας Άμος Οζ σημειώνει (Άμος Οζ, Κατά του Φανατισμού, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2005) πολύ εύστοχα:

Όταν ο πατέρας μου ήταν μικρός στην Πολωνία, οι δρόμοι της Ευρώπης ήσαν γεμάτοι από συνθήματα στους τοίχους: «Εβραίοι, πηγαίνετε πίσω στην Παλαιστίνη». Ή, μερικές φορές με ακόμη χειρότερα, του τύπου: «Βρομεροί Εβραίοι, πηγαίνετε στα τσακίδια, στην Παλαιστίνη». Όταν ο πατέρας μου επισκέφτηκε ξανά την Ευρώπη ύστερα από πενήντα χρόνια, οι τοίχοι ήσαν καλυμμένοι από νέα συνθήματα: «Εβραίοι, έξω από την Παλαιστίνη».

Εδώ βρέθηκα το προηγούμενο Σαββάτο. Με το στόμα ανοιχτό να μην μπορώ να πιστέψω την ομορφιά του τοπίου.

Από το άρθρο The Sinister Mediocrity of Harold Pinter του Christopher Hitchens - σχολιάζοντας την απονομή του βραβείου Nobel στο Harold Pinter:

Mr. Pinter’s work, according to the clumsily-phrased Nobel citation, “uncovers the precipice under everyday prattle and forces entry into oppression’s closed rooms.” Let us agree that his early plays — he has not produced anything worth noticing since the 1960s — do indeed show an uneasy relationship between the banal and the evil. But let me offer you a stave from a poem he wrote in January 2003, titled “God Bless America”: “Here they go again,/ The Yanks in their armored parade/ Chanting their ballads of joy/ As they gallop across the big world/ Praising America’s God.”

This, and other verses like it, were awarded the Wilfred Owen prize by a group of English judges. When re-reading Owen on “the pity of war,” I invariably find that it is difficult to do so without tears. When scanning Mr. Pinter on the same subject, I cannot get to the end without the temptation either to laugh out loud or to throw up. The sheer puerility of the stuff is precisely a combination of banality with evil: a preference for dictatorship larded with obscenity and fatuity. (And scrawled, I might add, by a man who helped found the International Committee for the Defense of Slobodan Milosevic.) One has had more enlightenment, and been exposed to more wit, from the walls of public lavatories, such as those featured so morbidly in Pinter’s early effort “The Caretaker.”

The Nobel committee allowed Borges and Nabokov to go to their graves unrecognized, while choosing writers who it is difficult to remember without wincing.

Πέρα από τις δεισιδαιμονίες, τις μεταφυσικές ακροβασίες και τους παραλογισμούς της άκριτης Πίστης, τα Χριστούγεννα ήταν πάντα – και παραμένουν – η γιορτή της Αγοράς. Η γιορτή της κατανάλωσης, του απενοχοποιημένου δανεισμού, της ανταλλαγής υλικών αγαθών και της ιδιωτικής πρόνοιας. Η γιορτή της Καπιταλισμού.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σέξι από το πεινασμένο βλέμμα της γυναίκας που ετοιμάζεται να κατακτήσει το Έβερεστ των χριστουγεννιάτικων αγορών. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σέξι από το Χριστουγεννιάτικο θαύμα της υπερφορτωμένης πιστωτικής κάρτας. Η χρηματοοικονομική κρίση, η πτώση των αγορών, η χρηματοοικονομική στενότητα θα γονατίσουν μπροστά στη δύναμη του εορταστικού καταναλωτισμού.

Το φετινό θαύμα των Χριστουγέννων πρέπει να είναι το ξεπέρασμα της κρίσης. Γι αυτό ας μη φοβηθούμε. Ας πάρουμε και φέτος το παραδοσιακό μας εορταστικό δάνειο, ας φορτώσουμε τις πιστωτικές μας κάρτες με τα έξοδα της παραμονής. Το θαύμα των Χριστουγέννων είναι στα χέρια μας.

Άμυαλοι τραμπούκοι και κατευθυνόμενοι βάρβαροι συνεχίζουν να καταστρέφουν περιουσίες συμπολιτών μας και να ‘πολεμούν’ στο πεζοδρόμιο με τα ΜΑΤ.

Όσο ο όχλος επιχειρεί να καταστρέψει ό,τι βρεθεί μπροστά του, το χρέος του πολιτισμένου πολίτη είναι να μένει στο σπίτι του. Οι πεζοδρομιακές φωνασκίες είναι για τους βαρβάρους του 20ου αιώνα.

Εξαιρετικό το κείμενο του Roark στους e-roosters:

Δεν είναι τυχαίο ότι οι φιλελεύθεροι αντιμετωπίζουν ταυτόχρονη κριτική και από τις δύο πλευρές. Η μια πλευρά τους θεωρεί υπονομευτές του κράτους και της συλλογικής ασφάλειας επειδή επισημαίνουν τα προβλήματα στην λειτουργία του και η άλλη πλευρά τους ταυτίζει με την καταστολή επειδή δεν δέχονται το καθεστώς ανομίας και βίας η ίδια παρουσιάζει ως θεμιτή και λογική αντίδραση.

Διαβάστε το κείμενο εδώ.

Διαβάστε το αφιέρωμα της Washington Post στον Jon Favreau – την ιδιοφυΐα πίσω από τις ομιλίες του Barack Obama. Thumbs up στον πιο εντυπωσιακό συγγραφέα ομιλιών της εποχής μας.

Helping to Write History - By Eli Saslow, Washington Post

Από την ομιλία του πρωθυπουργού στην Κ.Ο. της Ν.Δ.:

Σήμερα, είναι σαφές ότι τα πράγματα είχαν διαστάσεις σοβαρότερες από ό,τι αρχικά εκτιμήσαμε! Οφείλω να πω -και το λέω ευθέως- ότι υποτίμησα και εγώ το θέμα. Δεν είδα έγκαιρα τις διαστάσεις του. Δεν είχα πλήρη εικόνα, όταν κλήθηκα για πρώτη φορά να τοποθετηθώ. Το λάθος αυτό δεν το χρεώνω σε κανέναν άλλον. Δικό μου ήταν. Είχα όμως -όπως έχω πάντοτε και όπως όλοι πρέπει να έχουμε- απόλυτη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Αναγνωρίζω ότι οφείλαμε να έχουμε ισχυρότερα ανακλαστικά. Να ήμασταν περισσότερο υποψιασμένοι σε υστερόβουλες επιδιώξεις. Αναγνωρίζω ότι χρόνιες παθογένειες του κράτους διευκόλυναν τα όσα διαδραματίστηκαν. Το έχω πει πολλές φορές: Ο κρατικός μηχανισμός παρουσιάζει σοβαρές δυσλειτουργίες. Είναι ο μεγάλος ασθενής σ’ αυτόν τον τόπο. Σε όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής, αργήσαμε να κινηθούμε. Οι ευθύνες για τις αδυναμίες αυτές έχουν βαθιές ρίζες στο χρόνο. Αναλαμβάνουμε το μερίδιο των ευθυνών μας.

Γνωρίζω ότι από τα όσα σκανδαλώδη έγιναν στο Βατοπαίδι, οι πολίτες έχουν πληγωθεί. Η Κυβέρνηση έχει αντικειμενική, πολιτική ευθύνη για κάθε ζήτημα που πληγώνει τους πολίτες. Αναλαμβάνω λοιπόν με ευθύτητα το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί.

Ο πρωθυπουργός αναλαμβάνει το μερίδιο της «αντικειμενικής» ευθύνης που του αναλογεί. Δεν αναλαμβάνει όμως και τις συνέπειες που θα έπρεπε να συνοδεύουν την ανάληψη αυτής της ευθύνης. Θα είχε καταφέρει να κερδίσει το σεβασμό μου – παρά την τραγική θητεία του στην κυβέρνηση της χώρας – αν είχε υποβάλει άμεσα και την παραίτησή του.

Ας αναλάβω κι εγώ ως πολίτης τις ευθύνες μου.

Σήμερα, είναι σαφές ότι τα πράγματα είχαν διαστάσεις σοβαρότερες από ό,τι αρχικά εκτίμησα! Οφείλω να πω -και το λέω ευθέως- ότι υποτίμησα και εγώ το θέμα. Δεν είδα έγκαιρα τις διαστάσεις του. Δεν είχα πλήρη εικόνα, όταν κλήθηκα για πρώτη φορά να τοποθετηθώ. Το λάθος αυτό δεν το χρεώνω σε κανέναν άλλον. Δικό μου ήταν. Είχα όμως -όπως έχω πάντοτε και όπως όλοι πρέπει να έχουμε- απόλυτη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Αναγνωρίζω ότι όφειλα να έχω ισχυρότερα ανακλαστικά. Να ήμουν περισσότερο υποψιασμένος σε υστερόβουλες επιδιώξεις. Αναγνωρίζω ότι χρόνιες παθογένειες του κράτους διευκόλυναν τα όσα διαδραματίστηκαν. Το έχω πει πολλές φορές: Ο κρατικός μηχανισμός παρουσιάζει σοβαρές δυσλειτουργίες. Είναι ο μεγάλος ασθενής σ’ αυτόν τον τόπο. Σε όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής, άργησε να κινηθεί. Οι ευθύνες για τις αδυναμίες αυτές έχουν βαθιές ρίζες στο χρόνο. Αναλαμβάνω το μερίδιο των ευθυνών μου.

Γνωρίζω ότι από τα όσα σκανδαλώδη έγιναν στο Βατοπαίδι, οι πολίτες έχουν πληγωθεί. Ως πολίτης έχω αντικειμενική, πολιτική ευθύνη για κάθε ζήτημα που πληγώνει τους συμπολίτες μου. Αναλαμβάνω λοιπόν με ευθύτητα το μερίδιο των ευθυνών που μου αναλογεί. Την επόμενη φορά που θα βρεθώ μπροστά στην κάλπη, θα είμαι πολύ πιο προσεκτικός στις επιλογές μου.